Hz. Muhammed (asm) - Enbiya - Nübüvvet

ÜMMETİN HİKÂYESİ

Ey Muhammed biz seni unuttuk unutalı
Olmuşuz perperişan, çaresiz ve zavallı

İsmini dilimizden ne zaman ki düşürdük
Akıl divane oldu, yolumuzu şaşırdık

Pusulasız kaptansız gemide gidiyoruz
Sensiz kaldık, çok ağır bedeller ödüyoruz

Zevkin kölesi olduk, menfaatin zebunu
Çok sevdik dünya aşkı denilen Firavun’u

Soframızda yok yoktu, unutulan şükürdü
Güya kulluktan gaye Allah’a teşekkürdü

Sünnetini terkettik, kör kuyulara düştük
Müslüman meclislerde haram günah bölüştük

İşte budur bedeli senden uzak olmanın
Kudsî tiryakı sende, can çekişen her anın

Divan-ı Nübüvvetin hâtemi, son nebisin
Evliyanın seyyidi, Rahman’ın habibisin

İnsanlığa muallim, mürşid ve mürebbîsîn
Ümmet-i Muhammed’in en kutlu nasibisin

Her ayeti mucize kelâmın hatibisin
Sen cennet romanının yegâne katibisin

Yüreklerin ilacı, merhemi, tabibisin,
Ruhların padişahı, kalplerin sahibisin

Dünyada ahirette mutluluk sebebisin
Sen misilsiz mücevher, eşsiz yakut gibisin

Muhabbetin, sevdanın, aşkın solmaz gülüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek

Müezzin feryat figan; ezanları duyan yok
Heybetli camilere iki üç saf bile çok

Hani sen demiştin ya “Namaz dinin direği”
Kulluğa mezar kazdık, alıp kazma küreği

Kazma kürek ne dersen, faiz repo o biçim
Yılanlar zuhur eder dışa çevrilse içim

Kur’an rafta tozlandı, evimiz oldu kabir
Yankesici tüccar çok, zekat veren kırkta bir

Kurbanı kurban ettik, oruca oruçluyuz
Hep zarar, ziyandayız; çok aşırı borçluyuz

Merak edip sormadık, komşumuz aç mı, tok mu?
Vicdan, insaf nerede, acaba bizde yok mu?

Her daim Medine’ye, yanına gelsek bile
Seni anlamadıkça ne yapsak hep nafile

Sen âleme rahmetsin, cümle derde dermansın
Sen Allah’ın katından gönderilen fermansın

Sen hilkatin mayası, ol Habib-i Rahman’sın
Sen sırr-ı hakikate, ayâta tercümansın

Sen kalbi kırıklara, Mü’minlere limansın
Sen sebeb-i necâtsın, sen sahibü’l-Kur’an’sın

Sen fahr-ı kâinatsın, en yüce şeref, şansın
Sen cümle inse, cinne, meleğe komutansın

Sen emsalsiz sevgili, sen en güzel canansın
Sen en çok sevilensin, sen ulu bir sultansın

Umudun adı sensin, kurtuluş sembolüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek

Sen “birleşin” dedikçe Müslümanlar dağıldı
İttifak firar etti, ihtilaf karar kıldı

Kardeşler birbirine ihanet etti eyvah
Müslüman coğrafyaya uğramaz oldu sabah

Bebeklerin kanıyla toprak rengi kırmızı
Filistin, mezar oldu; hâlâ yok bizde sızı

Annelerin feryadı titretirken semayı
Henüz biz terk etmedik, şenliği kutlamayı

Ebu Cehil dirildi, kan emiyor Utbe’ler
Müslüman ülkelerde yıkılıyor kubbeler

Boynumuzu bükmüşüz öylece bekliyoruz
Şehitler listesine, rakamlar ekliyoruz

Sana yabancı olduk; hâlimiz yüz karası
Aslımıza dönmenin gelmedi mi sırası?

Sen zalime hüsransın, kafire kıyametsin
Sen cihad sancağısın, zafere alâmetsin

Sen en doğru kılavuz, sahil-i selametsin
Sen dünyada, ukbada çok büyük ganimetsin

Sen adalet dellâlı, sen esrar-ı hikmetsin
Sen tepeden tırnağa serapa merhametsin

Şifre sende Efendim, sen âleme rahmetsin
Sen müjdesin, umutsun, sebeb-i saadetsin

Sen yerde Muhammed’sin, semalarda Ahmet’sin
Sen kıymetli hazine, bize velinimetsin

Sen Rahmanu’r-Rahîm’in serzakir bülbülüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek
Halil’in hikâyesi acı sonla bitecek…

İlgili Şiirler