Hasret denizinde boğuldum sanki
Özlemin çok büyük, çok derin anne
Sen gideli gamla yoğruldum sanki
Bitmiyor, büyüyor kederin anne.

Hayat kaynağımmış meğer nefesin
Yaralı ruhuma ilaçmış sesin
Ben mazide kaldım sen neredesin?
Nereye götürdü kaderin anne.

Sensiz hayat zindan, cezam müebbet
Şefkatli sinenden gayrı yer gurbet
Mislini görmedim, bu nasıl bir dert
Ahvalimden var mı haberin anne.

En karanlık günüm gittiğin gündü
Hayatımda bütün ışıklar söndü
Karıştı her şeyim tersine döndü
Ağustos sıcağı çok serin anne.

Şefkat kahramanım, rahmet meleğim
Hep sana dairdir duam, dileğim
Duvara asılır bir gün eleğim
Bayram yapar canın, ciğerin anne.

Ezvac-ı Tahirat sırdaşın olsun
Hazreti Rabia gardaşın olsun
Havz-ı Kevser suyun ve aşın olsun
Cennet olsun senin tek yerin anne.

Yaşarım bağrımda yanan bir közle
Anlatmak mümkün mü şiirle, sözle
Halil’in vuslatı bekler dört gözle
Ölüm olsa bile seferin anne.

-Zeynep Dülgar, Zekiye Denktaş (rhe) ve tüm annelere…

Sen öğrettin huzur ne, mutluluk ne, şefkat ne?
Süt emip uyuduğum senindi sıcak sine
İlk gördüğüm insandın, ilk kelimemdi “anne”
Şimdi beni bırakıp gidiyorsun öyle mi?
Melekler alkışlasın sevgili annem seni.

Ninni, masal söyleyen senin tatlı dilindi
Bir tek tebessümünle dünyadan dert silindi
Yaslandığım dağ sendin, tuttuğum dal elindi
Şimdi beni bırakıp gidiyorsun öyle mi?
Cennetler selamlasın sevgili annem seni.

Sohbetin tesellimdi, muhabbetin huzurdu
Yüzünü gördüğümde gecem gündüz olurdu
Varlığınla hayatım dengesini bulurdu
Şimdi beni bırakıp gidiyorsun öyle mi?
Peygamber karşılasın sevgili annem seni.

Hayat boyu güldürdün, ağlatıyorsun şimdi
Yüreğimi hasretle dağlatıyorsun şimdi
Bu evladın kimleri arayıp sorsun şimdi
Şimdi beni bırakıp gidiyorsun öyle mi?
Melekler alkışlasın sevgili annem seni.

Cennetler selamlasın sevgili annem seni.
Peygamber karşılasın sevgili annem seni.
Âmin…

Ayağın altına paspas olsaydım
Hakkını ödedim diyemem anne,
Öyle emeklerin var ki üstümde
Yıllarca uğraşsam sayamam anne.

En acılı günüm gittiğin gündü
Tarifi imkansız büyük hüzündü
Seninle günlerim bayram düğündü
Onların tadına doyamam anne.

Sen gideli yüreğim yangın yeridir
Zehirli bir hasret vurgun eridir
Dünyam harap olmuş viran evidir
Taş üstüne bir taş koyamam anne.

Yarama merhemdi sohbetin, sesin
Şefkat mesleğindi, muhabbet işin
Cihana bedeldi “yavrum” deyişin
Bir kerecik daha duyamam anne.

Sensiz her şey eksik hep yarım oldu
Firakın ahbabım, gam yarim oldu
Kadrini anlamak tek kârım oldu
Pişmanlık libasım; soyamam anne.

Gönlümün Halil’i, habibi sendin
Ruhumun ilacı, tabibi sendin
Benim neyim varsa sahibi sendin
Sözümden bir zerre cayamam anne