Vefasızmış ömür heyhat
Bahar bitti, güz kalmadı
Sofradaki her şey bayat
Tat kalmadı, tuz kalmadı

Kabre iner bu asansör
Ah ihtiyar olmaya gör
Beden yorgun, el ayak kör
Gençliğimden iz kalmadı

Ne sırdaş var, ne bir yaren
Vuslat derken kaçtı tren
Muradına var mı eren?
Söndü ateş, köz kalmadı

Bu mevsimde ayrılık bol
Azrail’dir daim başrol
Kabre çıkar hemen her yol
Kelâm bitti; söz kalmadı

Fırsat kaçtı, geçmez ele
İsraf ettim bile bile
Bağ bahçeden geldim çöle
Düş görecek göz kalmadı

Gafil Halil aldandın sen
Yarım kaldı keyif kahven
Sarmak için bekler kefen
Gayrı libas, bez kalmadı