Efendim yanına gelseydim erken
Gül yüzüne bir kez baksaydım keşke
Anam babam feda deyip yürekten
Uğruna ömrümü yaksaydım keşke.

Bedir’de olurdu cengimin ilki
Uhud’da canımı verirdim belki
Yetmiş Sahabeyi götüren sel ki
Onlara karışıp aksaydım keşke.

Akabe’de sana verseydim ahit
Mekke’nin fethine olsaydım şahit
Gazalarda olup şanlı mücahid
Yıldırımlar gibi çaksaydım keşke.

Ebu Cehil, Utbe cümle imansız
Pusu kurmak için bekler zamansız
Ardından yürüyüp ofsuz, amansız
Küfrün boğazını sıksaydım keşke.

İslâm’ın olacak en yüksek sada
Bir can değil bin can uğruna feda
Huneyn’de, Yermük’te uzak diyarda
Şehadet tacını taksaydım keşke.

Yanında olsaydım seferde, harpte
Hakkı yüceltirdim şarkta ve garpta
Hazreti Ali’ye Halil olup da
Müşrik kalesini yıksaydım keşke.

Peygamber gökte güneş, onlar yıldızdı aydı
Tek dertleri Allah’tı, varsa yoksa davaydı
Onlar çok bahtiyardı sanki herşey rüyaydı
Asr-ı saadet adlı zamanın sahibiydi
En yüce faziletin zirvesi Sahabeydi.

Onlar Ebu Bekir’di, namı Sıddık-ı Ekber
Adalete semboldü Hattab’ın oğlu Ömer
İlimde, şecaatte Hazreti Ali rehber
İffet, haya, edebin, Osman’ın sahibiydi
Muhteşem hilafetin zirvesi Sahabeydi.

Onlar Bedir’de söktü küffarın ciğerini
Uhud’da şehit verdi yetmiş cengaverini
Din uğruna terk etti ocağını, evini
Huneyn, Mute, Yermük’ün, meydanın sahibiydi
Cihadın, şehadetin zirvesi Sahabeydi.

Onlar Sümeyye, Yasir, Caferdi, Hanzala’ydı
Tepeden tırnağadek cesaret mebaıydı
Şehadete sevdalı, ölümün âşığıydı
Allah için akan kan ve canın sahibiydi
Yiğitliğin, mertliğin zirvesi Sahabeydi.

Onların sayısı az düşmanları hadsizdi,
Saltanat, ordu yoktu, pek çoğu kimsesizdi
İşte bu kahramanlar küfrün başını ezdi
Dağlar gibi sarsılmaz imanın sahibiydi
En büyük sadakatin zirvesi Sahabeydi.

Onlar Halil’in ruhu, canı, ab-ı hayatı
Yoluna feda olsun malı, mülkü, evlâdı
Altın harfle yazıldı kalbe onların adı
Tarifsiz muhabbetin, sevdanın sahibiydi
Onur, izzet, şerefin zirvesi Sahabeydi.