Ah! İnsan insanın kurdudur derler
Balta sapı olan ağaç misali
Sırtıma hançeri vuran o eller
Can dostum çıkınca ben oldum deli
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Böğrüme soktuğun zehirli oktu
Dedikodu, gıybet, iftira çoktu
Celladım olacak adam mı yoktu
Sen nasıl kullandın sendeki dili
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Hani dünya fani bir gölgelikti
Hani Hak rızası tek öncelikti
Hani dostluğumuz âhiretlikti
Ebedî Cennetin bu mu bedeli?
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Duyunca ismini karalamadım
Düşmanlığa kapı aralamadım
Yılların hatrına darılamadım
Boynunda taşıma böyle vebali
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Ruh, bedeni asla kuyuya itmez
Göz kulağa dosttur, rekabet etmez
Mü’min kalpte nefret tohumu bitmez
Belli ki karışmış Şeytan’ın eli
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Tez merhem sürelim kapansın yara
Hemen barışalım ak olsun kara
Kadim dostlukları yıkamaz para
Sen hesap ettiysen eğer ikbali
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Halil sana etti hakkını helâl
Bir özür dile de daima dost kal
Ağzın zehir değil, yesin şerbet, bal
Gel tatlıya bağla acı ahvali
Hangi dostluk kabul eder bu hali

Şeytanın silahıdır, zehirli bir mızraktır
Kalbine hücum eder, yara açar vesvese
Durağı cehalettir, ilme ise ıraktır
Hikmetini bilirsen derhal kaçar vesvese

Kıymet verirsen şişer, kıymet vermezsen söner
Korkarsan hasta eder, korkmazsan çekip gider
Eğer küçük görmezsen bir canavara döner
Pek kıymetsiz vesvese sanma ki kuruş eder

Vesveseyi kalbine atmak Şeytan’ın işi
Korkma, endişe etme sakın oyuna gelme
Maksadı vesveseyi kendinden sansın kişi
Eyvah, mahvoldum deyip asla kalbinden bilme

Vesvesenin şerrinden titriyorsun baksana
Kaynağı sen olsaydın etmezdin böyle telaş
Zerrece zararı yok imanına ve sana
Dert etme vesveseyi, dostum huzura ulaş

Resimdeki yılanın mümkün mü ısırması
Vesveseyle, vehimle dövülmeden ağlama
Yakamaz ki ateşin aynada yansıması
Evham yapıp kalbini zincirlerle bağlama

Vesvese zararsızdır adeta sönmüş küldür
Lâkin karıştırırsan tutuşur, yanar hemen
Vesvese kara çalı, ilhamlar taze güldür
Dikene dolaşırsan hâlin olur pek yaman

Hakikatte vesvese bir teşvik kamçısıdır
İşin özü, hikmeti araştırılsın diye
Boş eve hırsız girmez, imanın lâzımıdır
Mü’mini ciddiyete ulaştırmaktır gaye

Halil, sakın yağ sürme Şeytan’ın ekmeğine
Pire için yorganı yakmak akıl kârı mı
Habbeyi kubbe yapıp düşüp de tuzağına
Hiç yüzünden Allah’la aman açma aramı

Küfre arka çıkan sende
Camileri yıkan sende
Halka fitne sokan sende
Ormanları yakan sende
Ormanları yakan sende
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

Dine çamur atan sende
Zulme alkıs tutan sende
Memleketi satan sende
Deccal, Süfyan, Şeytan sende
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

Kafirleri öven sende
Mazlumları döven sende
Peygambere söven sende
Fukarayı kovan sende
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

Yetim hakkı yiyen sende
Haram libas giyen sende
Yalanları yayan sende
Doğru yoldan kayan sende
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

Asker, polis vuran sende
Hain pusu kuran sende
Batıl yola giren sende
Ebu Cehil her an sende
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

Hain, cani, haydut sende
Cümle şerli vücut sende
Uzza, Hübel, her put sende
Halil bizde, Nemrut sende
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

O güzelim ormanları
Ağaçları, fidanları
Masum ah masum hayvanları
Yakanları ebediyyen yak
Yak ki yerini bulsun hak
“Oh be!” ferahladı sinem
Ne güzel şeysin Cehennem

Dağ gibi saman olsa, bir kibritlik ömrü var
Gecenin saltanatı, güneş doğunca batar
Bin yalanı, bir doğru kör kuyulara atar
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Pek muhteşem sanatlı şu insan yüzüne bak
Şu mucize esere burnuna, gözüne bak
“Kendisi olmuş” diyen ahmağın sözüne bak
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Göze göre çizilmiş hilal gibi kaşında
İntizamla dizilmiş otuz iki dişinde
Tesadüf var diyenler kirli oyun peşinde
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Tohum, sperm mucize, çekirdek büyük şifre
Esmayı, tecellîyi okuyan düşmez küfre
Çürüsün fikirleri, kıymet verme kafire
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Üzüm kuru toprakta, hurma çölde yetişir
Bunlar yoktan yaratan yüce Rabbin işidir
Hakikati görmeyen kör ve cahil kişidir
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Kuşlar kaç kilometre kanat çırpar havada
Kim besler aciz, güçsüz yavruları yuvada
İçgüdü, rastlantıdır diyen hangi kafada
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

İman Kur’an nuruyla yaralar hep sarıldı
Mağlup olan zındıklar bahtlarına darıldı
Evrim çöpe atıldı, küfrün beli kırıldı
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Halil’im mucizedir gözünün gördüğü şey
Tevhid mührüyle dolu şark, garp, güney ve kuzey
Yıkılacak küfürden teşekkül eden konsey
Akıllardan, kalplerden, evlerden uzak olsun
Kur’an ilmini oku şeytana tuzak olsun…

Ey gafil nefsim bil ki lezzetin dirhem olmaz
Ruhunun yarasına bu gaflet merhem olmaz

Ya akıllan acilen ya aklını çıkar at
Üç kuruşluk zevk için etme kendini berbat

Kabir ağzını açmış seni bekler baksana
Kör olursan ebedi perişanlık hak sana

Mezarlıktan geçerken, ıslık çalma boşuna
Gireceksin mezara, gitmese de hoşuna

Devekuşu korkudan başını sokmuş kuma
Avcıyı görmüyormuş, gövde dışarda ama

Sen de gaflet kumuna başını sokma artık
Beyhude oyalanma, yama tutmaz bu yırtık

Oyunla, eğlenceyle aklını uyuşturma
Fırsat elden kaçmadan gerçekle yüzleş durma

Kabristanda saklambaç oynama, haydi dön gel
Azrail’e hiç bir şey bil ki olamaz engel

Ömür az, ecel yakın; yol uzun, zahire yok
Anla artık gafletin, dönüp seni vuran ok

Senden ne istiyor sor; ölüm, ecel, Azrail
Kurtuluş vesikası, sadece imandır bil

Korkma, titreme nefsim; merdâne bak mezara
Anlarsın, niye geldin; dünya denen pazara

Sakın aldanıp deme: “Ben de herkes gibiyim”
Deme: “Dinden anlamam, kulluğa ecnebiyim”

Herkesle aynı olma tesellisi esassız
Kabrine gireceksin bil ki kimsesiz, yalnız

En yakın dostun bile, kabre gelir ve döner
Dünyevi ahbaplıklar sen öldüğünde söner

Allah Rahman, Rahim’dir; tövbe istiğfar eyle
Sığın sonsuz rahmete, huzura firar eyle

İman büyük saadet, kulluk yüce şereftir
Mahrum olan bedbahtın ahvali pek eseftir

Halil uzun konuşma; Allah var, mutluluk var
Düşman bile yar olur; olur ise Allah yar

Haktan uzaklaşıp batıla sapar
Dine hücum edip Tağuta tapar
Kur’an’a saldırır, tahribat yapar
Yaşasın zalimler için cehennem

Daima gösterir hainliğini
Müslümana kusar vahşi kinini
Yıkmaya çalışır İslâm dinini
Yaşasın zalimler için cehennem

Üflemekle güneş söndürülür mü?
Taş atmakla yıldız indirilir mi?
Seni vurur kafir! Sıktığın mermi
Yaşasın zalimler için cehennem

İslamiyet sağlam, Kur’an mu’cize
Dinsizlik hezeyan, fikri âcize
Müstehak ebedî azaplar size
Yaşasın zalimler için cehennem

Hak varken şeytana olur talebe
Dinsizlik namına tüm gayret, çaba
Çarpılır topunuz korkunç hesaba
Yaşasın zalimler için cehennem

Böcekten zayıfken, sinekten hakir
Galip gelceğini zanneder kafir
Ateşe sürükler küfür denen kir
Yaşasın zalimler için cehennem

Halil ehl-i küfre bu kelâm çoktur
Her sözü ayrı bir mızraktır, oktur
Adalet elinden kurtuluş yoktur
Yaşasın zalimler için cehennem

Hep büyüklük taslarsın Nemrut, Firavun gibi
Ben kazandım ben dersin, nankör Karun gibi
Hedefsiz, rotasızsın serseri kurşun gibi
Nefis denen eşkiya, düşmanın hası sensin

Hep temize çıkarsın heyhat kirli, necissin
Gururlu, kibirlisin lâkin fakir, acizsin
Hakir, zelil, rezilsin; sana sorsak azizsin
Sen varya sen ey nefsim, fitnenin başı sensin…

Eşek anırır, karga öter; bülbül sanırsın
Celladına aşıksın, dikeni gül sanırsın
Günah başa belâdır; sen hep ödül sanırsın
Ey nefsim şeytanların zehirli aşı sensin…

Ahmak nefsim şaşkınsın zira başın dumanlı
Akıbete kör olup yaşarsın heyecanlı
Bilmiyorum ben nasıl öleceğim imanlı
Ebedî hayatıma kurulan pusu sensin…

İblisin ekmeğine yağ sürersin daima
Kalbim feryat ettikçe tuz basarsın yarama
Kördüğümü çözmenin bir çaresi var ama
Nefsim çıkmaz sokağın önü, arkası sensin…

İbadette yorgunsun; lezzet, zevkte küheylan
İmar, ıslah ne gezer, varsa yoksa heyelan
Ey canavar kaç oldu parçaladığın ceylan
Cennet kapısındaki kilidin pası sensin

Tek kendini seversin, herşeyden çok kendini
Sevdiğinde ararsın kendi menfaatini
Halil İbrahim gibi kırmalısın putunu
Yoksa ehl-i kemâlin matemi, yası sensin…