Allah ferman buyurdu, sır zâhir oldu lâkin
Melekler tarafından soruldu insanoğlu
Denildi: Kan akıtır, ruhuna hükmeden kin
Endişe oklarıyla vuruldu insanoğlu

Hikmet-i İlahiye irade etmez şerri
Hep hayırdır, güzeldir onun bütün işleri
Halife olsun diye murad etti beşeri
Ve hilkat teknesinde yoğruldu insanoğlu

Yaradılış mayası nur-u Muhammedî’dir
Hilkatten gâye, maksat o zât-ı Ahmedîdir
Mutluluğun sebebi, âlemin rahmetidir
Ona benzesin diye var oldu insanoğlu

İmtihan ateşine girdi insan hamuru
Ruhu altın olanlar terk eyledi çamuru
Ayıran mihenk budur elmas ile kömürü
Dünya denen gurbete sürüldü insanoğlu

Bir topal sinek ki Nemrut’u yere serdi
Firavun son nefesi Kızıldeniz ‘de verdi
Aklı ilah zanneden filozoflar delirdi
Türlü kasırgalarda savruldu insanoğlu

Kâinata ümitti enbiyanın nefesi
Vahiyle son bulurdu yüreklerin cefası
Güneşi inkâr etti Ebucehil kafası
Hakikati görmedi, kör oldu insanoğlu

Fitne kazan kaynattı, zulüm padişah oldu
Mazlumların dilinde hep âh, hep eyvah oldu
Şafak söktü nihayet bir nurlu sabah oldu
Azgın nehirdi hemen duruldu insanoğlu

Ebubekir bilindi dağ gibi imanıyla
Adalet hüküm sürdü Ömer Faruk namıyla
Şecaat Ali oldu, şerefiyle şanıyla
İhtişamlı ahvalde görüldü insanoğlu

Yeri göğü ilimle doldurdu müçtehitler
Âyet hadis merkezli yapıldı içtihatlar
Kudus’ü, İstanbul ‘u feth eyledi cihatlar
Fatih olup tahtına kuruldu insanoğlu

Derken rota kayboldu, pusula mecnun oldu
Melekler matem tuttu, şeytanlar memnun oldu
Aşağılık ahlâklar ruhlarda kanun oldu
Kebâir işlemekten yoruldu insanoğlu

Kulluk bizden gidince ömrümüz kahır oldu
Ezan duyulmaz oldu, kulaklar sağır oldu
Komaya girdik sanki durum çok ağır oldu
Buharlaştı adeta sır oldu insanoğlu

Nerdesin nesl-i cedid bir ses ver şu boşluğa
Allah ismini yücelt son ver bu sarhoşluğa
Aydınlık bahar gelsin artık bahçeye, bağa
Halil sayende desin nur oldu insanoğlu

Dünya bahçesinde arama sürur
Bir çiçek koklatsa acilen kurur
Bir üzüm yedirse yüz tokat vurur
Neşesi vadeli, elemi peşin
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Çirkin bir teklifle gelir bir güzel
Şeytan şiir okur, namahrem gazel
Eğer gömleğini yırtarsa bir el
İffet abidesi Yusuf’u düşün
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Sen sen ol dünyaya aldanma sakın
Genç ihtiyar ölüm herkese yakın
Yaradılış gayen kulluktur lâkin
Aman boşver derler daha genç yaşın
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Cennet ucuz değil zorlanacaksın
Zindandaymış gibi darlanacaksın
Bazen ayıplanıp horlanacaksın
Kolay kolay ermez rahata başın
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Dostun has olanı bir ömür kârdır
Fenası kalbe yük, ruha zarardır
Muhabbet kusuru göstermez, kördür
Pilavdan taş çıkar kırılır dişin
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Aile insana en güzel liman
Cennet bahçesidir olursa iman
Hak yoldan saparsan halin pek yaman
Fitneye dönüşür evlâdın, eşin
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Haram sofralara ederler davet
Her teklife sakın sen deme evet
Helal yemez isen ödersin diyet
Zehirli olmasın ekmeğin, aşın
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Yakana yapışır türlü musibet
Katmerli günahlar eder isabet
Allah rızasını daim hesap et
Kırılmasın dikkat et sabır taşın
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Namazda lakaytlık büyük bir afet
Mânevî marazı ruhundan defet
Bir kanat ibadet, bir kanat iffet
Uçması mümkün mü yaralı kuşun
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Amazon ordusu sarar her yanı
Seni korur ancak takva kalkanı
Ölüm bil harama baktığın anı
Gözün yerde olsun, kalkmasın kaşın
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Fani sevgiliye verme gönlünü
Ezelî Mahbuba çevir yönünü
Daim tefekkür et ölüm gününü
Kâbusla bölünür en tatlı düşün
Zaman âhir zaman, elbet zor işin

Dünya Müslümanın yâri değildir
Mükafat ve lezzet yeri değildir
Kardan, zemheriden beri değildir
Halil her ahvali ağırdır kışın
Zaman âhir zaman, elbet zor işin