Yeryüzü mescidinde Mekke mihraptır sana

Medine minberinde hatipsin tüm cihana

İmamsın, mürebbisin cümle ehl-i imana

İnsanlık ilelebed zâtını etsin senâ

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Uğruna yaratıldı gök çatısı ve zemin

Ezel ebed Sultanı ömrüne etti yemin

Melekler, ruhaniler duana dedi âmin

Seni nasıl öveyim ey Muhammedü’l Emin?

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Enbiyanın reisi, evliyanın seyyidi

Savaş meydanlarında meleklerin te’yidi

Davetiyle dirilten sensin nice meyyiti

Haşa medhetmiş olmam yazsam milyon beyiti

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Sen bedenlere cansın hem de ruhlara şifa

Mutluluk sebebisin, sensin kalplere safâ

Sensizlik işkencedir, sensizlik büyük cefa

Sana pek minnettarız ey Muhammed Mustafa

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Güneşten parlak yüzün, yok âlemde emsali

Ahlâkın karakterin tam bir edep timsali

Suretin ve siretin eşsiz cevher misali

Naatlar sunmak için Şair bekler visali

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Buz dağları eridi, diz çöktü her muhalif

İntikamla kanayan kalpleri ettin telif

Ayı ikiye böldü göğe çizdiğin elif

Destanlara sığmazsın yazsa yüz bin müellif

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Bu ne hudutsuz rahmet, bu nasıl ameliyat

Ebu Cehil’in oğlu sana eyledi biat

Ebu Süfyan, Hind, Vahşi içtiler âb-ı hayat

Bu azim inkılâbı şerh etsin edebiyat

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Senden mahrum kalmaktır ümmetinin korkusu

Zaten doğduk doğalı firakın kurar pusu

Bu şiddetle aranmaz kızgın çölde bile su

Aşkınla zuhur etti şiir yazma tutkusu

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Senin aşkın ebedi, muhabbetin ezeli

Habib-i Kibriya’sın ey güzeller güzeli

Kur’an’ın sırf mucize, sözlerin mucizeli

Faziletin ölçülmez, kemalâtın çok âli

Şefaat listesine ekler misin Halil’i

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Vuslat iklimine erersin bir gün
Ayrılık ebedî olmaz ya ey can
Kış biter, bahara varırsın bir gün
Çiçeğin daima solmaz ya ey can

Yusufu saklardı Kenan kuyusu
Yakub’u sarmıştı derdin koyusu
Gömleğe sinmişti dostun kokusu
Âşık hepten mahrum kalmaz ya ey can

Yeterki şaşmasın kalbin ibresi
Pusula gösterir doğru adresi
Geçti gitti işte yolun yarısı
Kılavuz gurbeti bulmaz ya ey can

Ateşi görüp de gam çekmek niye
Bir damlacık suyun yok mu hediye
İbrahim peygamber yanacak diye
Karınca mateme dalmaz ya ey can

Düştüysek gurbetin vicdansızına
Umut merhem olsun gönül sızına
Ereceğiz aşkın zamansızına
Şeytanlar da ağlar, gülmez ya ey can

Kötürüm gibisin aşk seferinde
Velâkin yüreğin durmaz yerinde
Küheylanlar koşar ta en derinde
Senden özge kimse bilmez ya ey can

Halil varsın viran olsun bu beden
Zararda, canandan canı men eden
Bir ömür ateşte yanmışsın zaten
Bahtına Cehennem gelmez ya ey can

Kâbe yıkmak gibi suçtur
Can gönülü gücendirme
Sanma heva, zikre açtır
Ol bülbülü gücendirme

Karıncayı ezme asla
Yaban yerde gezme asla
Hazan olma, üzme asla
Gonca gülü gücendirme

Mana, hikmet sığmaz söze
Kabuğu geç, ulaş öze
Meyve kalmaz diye güze
Sakın dalı gücendirme

İnsan ömrü bir gün biter
Bülbül susar, baykuş öter
Sonu elbet kabre gider
Yolcu, yolu gücendirme

İman ruhun cennetidir
İki cihan lezzetidir
Peteğidir, şerbetidir
Aman balı gücendirme

Sakın nefse olma köle
Şaşsın sana yılan bile
Kem söz ile gıybet ile
Tatlı dili gücendirme

Aç gönlünü engin olsun
Himmet ehli dengin olsun
Cömertlikle zengin olsun
Bırak eli gücendirme

Halil sanma cennet hazır
Korku olsun sana nazır
Gönlün bulsun ihsan, huzur
Hâl ahvali gücendirme

Kâinatın yaradılış sırrından gafil olma
Duyguların sultanı aşk sendedir bilesin

Her muammayı çözen esrarlı bir şifre ki
Adına gönül denen kâsendedir bilesin

Ölümsüzdür bu duygu, Kendini fakir sanma
Ebedî ganimetin Kesendedir bilesin

Sonsuzluk ülkesine Doludizgin koşturman
Fanileri boşayan Celsendedir bilesin

Aşk ölümsüzdür madem, Sevgili fani olmaz
Ruhlar ona ezelden Hep bendedir bilesin

Madem hakikat budur Vefasız olma yâre
Sınavın nefsindeki Öksendedir bilesin

Kan kokan topraklara Gül ekmeye kalkarsan
Çakalların hücûmu Ensendedir bilesin

Sen belâyı çakaldan İnsten cinden belleme
Zulümden berî olan Hissendedir bilesin

Rüyayı gerçek sanıp, Elması cam eylemek
Gölge sevmekle aynı Eksendedir bilesin

Sözün özü ey Halil bahtiyarlık sebebin
Aşk denilen ahsenü’l hasendedir bilesin

Ayrılık depreminin enkazında hapsoldum
Aşkın başkenti düştü, evet sol yerim bitti
Oksijene taliptim lâkin zehir soludum
Bedenim buz kesildi en son ciğerim bitti

Kalem boynunu büktü, mürekkep firar etti
Kırk makamda şakıyan bülbül intihar etti
Kalakaldı dizlerim beni bîkarar etti
Vuslat diye çırpınan kutlu seferim bitti

Uçuruma attılar hicran denen tepede
Can kurtaran umutlar can çekişti şüphede
Vuruldum, yaralandım, yenildim her cephede
Hayalime saltanat kuran zaferim bitti

Bir adımda çölleri geçen adamdım güya
Seraplarda boğuldum varmak isterken suya
Gerçekle yüzleşince son buldu hemen rüya
Kabuslar çöreklendi, gözümde ferim bitti

Ahdim vardı yar için dünyayı yakacaktım
Hasrete omuz veren dağ olsa yıkacaktım
Heyhat gitti, ardından kanlı gözlerle baktım
Sözde kaldı yiğitlik, özde cevherim bitti

Sanırdım aşk bağından mahsul aldım firesiz
Lakin gönlüm olmadı bir gün bile yâresiz
Merdivensiz kuyuda kalakaldım çaresiz
Planlar suya düştü, türlü hünerim bitti

Yıllarca çıkmazlarda doğru adres aradım
Tokat hadden geçince parçalandı inadım
Dünya mutluluk yeri değilmiş geç anladım
Ömrü heba ettikten sonra kederim bitti

Keşke azıcık takat bir parça derman olsa
Keşke verimli tarla, münbit bir harman olsa
Keşke cürmüm silinse, affıma ferman olsa
Ganimet gibi olan vakt-i seherim bitti

Halil israf eyleme tek atımlık kurşunu
Hazer et, iyi harca, bari son kuruşunu
Geri çevirmek muhal, artık hayat kuşunu
Sermayem dibe vurdu, ömr-ü ekserim bitti