Bu fani dünyayı ebedî sandık
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!
Çölü vaha bildik, serapa kandık
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

Dikeni kokladık gül zannederek
Yılana sarıldık dal zannederek
Zehire alıştık bal zannederek
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

İşledik hatayı, ettik kusuru
Meskenimiz oldu günah çukuru
Gafletten sandık ki tuzumuz kuru
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

Deli gibi koştuk para peşinde
Durmadan çalıştık dünya işinde
Âhireti tuttuk gündem dışında
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

Günahtı dostlarla bizi cem eden
Yedik, içtik haram helâl demeden
Nasibimiz yoktu dinden, camiden
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

Fakir fukarayı görmezden geldik
Yardım isteyeni defterden sildik
Faizi, repoyu zaruret bildik
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

Allah’ın rızası, ihlâs ne gezer
Varsa yoksa bizde “elâlem ne der”
Ne ederse insan kendine eder
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

İnsanoğlu zalim, cahil ve nankör
Hakikata karşı hem sağır hem kör
Halil yalnız sözde, şiirde bonkör
Aldandık, aldandık, eyvah aldandık!

Ey dünya yolcusu, yolun çetindir
Yılandan, akrepten kaçarsan güzel
Günah adettendir, her gün rutindir
Lâkin edebinle geçersen güzel

Çalıya, dikene gönül bağlama
Çürük meyve için sakın ağlama
Şu dünya tarlası zorludur amma
Salih amelleri saçarsan güzel

Her lezzete kâfi meşru daire
Kirliye meyletme, yönel tahire
Haramlar benziyor sanki zehire
Helâlinden yiyip içersen güzel

İnsanın önünde iki yol vardır
Birinci yol için mevsim bahardır
Sol yol karakıştır, büyük zarardır
Velâkin sağ yolu seçersen güzel

Şeytan türlü türlü kurar tuzağı
Acımaz, ruhuna takar bukağı
Haramlar adamı çeker aşağı
Namaz mirâcıyla uçarsan güzel

Bazen ağır olur hakkında hüküm
Dertler elvan elvan eder teraküm
Hayatın karışır, olur kördüğüm
İmanla, sabırla açarsan güzel

Dünyanın sevdası, aşkı pek abes
Zira insan için kabirdir adres
Ektiğini görür mahşerde herkes
Hayır hasenatı biçersen güzel

Dünya, yolculukta kısa bir bölüm
Dünya için etme kendine zulüm
Acıya çevirir lezzeti, ölüm
Halil, iman ile göçersen güzel

Bâkî aşk lazımdır gönül bağına
Gül yerine diken ektim çok yazık!
Yıllar var ki düştüm nefsin ağına
Topal köpek gibi sektim; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık

Dünya pazarında çok zarar ettim
Bin lira kaybettim, beş yüz kâr ettim
Kendime Allah’ı güya yar ettim
Herkes huzurdayken yoktum; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık

Gönlümü eyledim yol geçen hanı
Leylalar sahteydi, aşkları fani
Yegâne sevgili Allah’tı hani
Gidenin ardından baktım; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık…

Kalbimi şeytana oyuncak ettim
Bir serap peşinden bir ömür gittim
Sermayem çöp oldu; tükendim, bittim
Koskoca hayatı yaktım; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık…

Zehir zakkum oldu pekmezim, balım
Ateşten gömlekmiş giydiğim şalım
Soldu çiçeklerim, kurudu dalım
Bahardan elim boş çıktım; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık…

Bu kara yüzümle nasıl giderim?
Faturam çok ağır, nasıl öderim?
Ne cevap veririm, acep ne derim?
Sonunda iflası çektim; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık…

Halil der ki böyle etmeyin sakın
Ahirete müflis gitmeyin sakın
Kalbi sokaklara atmayın sakın
Aşka mezar taşı diktim; çok yazık!
Yol göründü lâkin kalmadı azık…

Kırılacak camsın sen,
Dünya benim değilsin!
Fanisin yalansın sen,
Dünya benim değilsin!

Nerde dostum sevenim,
Kabre girmez servetim,
Tek sermayem kefenim,
Ben yaşayan cesetim;
Dünya benim değilsin!

Şan şöhret, falan filan,
Para pul hepsi yalan;
Makam rütbe hatta can,
Olur elbette talan;
Dünya benim değilsin!

Sen umutsuz umuttun,
Oyunlarla avuttun,
Karunları sen yuttun,
Mal mülk diye uyuttun;
Dünya benim değilsin!

Azrail yapar darbe,
Ömür ölüme gebe,
Fanidir bu debdebe,
Hayat olur harabe;
Dünya benim değilsin!

Fukara da zengin de,
Yatalak da gezgin de,
Tüm insanlık sürgünde,
Haydi Halil artık de:
Dünya benim değilsin!

Kırılacak camsın sen,
Dünya benim değilsin!
Fanisin yalansın sen;
Dünya benim değilsin!

Altmışıma merdiven dayadım; ihtiyarım,
Ömrü elde tutmaya yok gücüm, iktidarım,
Dizlerimi döverek gençliğimi ararım,
İmanım pek zayıftı, lakayd davrandım dinde;
Çok pişman, perişanım ömrümün âhirinde…

Vakit sudan hızlıydı, zaman sanki şimşekti,
Yıllar yarış atıydı, sanki deli fişekti,
Hayırda hasenatta heyhat elim gevşekti,
Çalışmadım, koşmadım kuvvet varken bedende;
Çok pişman, perişanım ömrümün âhirinde…

Günlerimi tükettim; âhiret uzak derken,
Sandım ki ölüme hazırlık için erken,
Dağdan kopan taş gibi kabre doğru giderken,
Aklım başıma geldi, telafisi zor günde;
Çok pişman, perişanım ömrümün âhirinde…

Ebedi gençlik isteyen, gençliği israf etmez,
Günahtan uzak durur, haram yollara gitmez,
Gafil olan sanır ki dünya bakî, hiç bitmez,
Lâkin kabir görünür hayatın her yönünde;
Çok pişman, perişanım ömrümün âhirinde…

Ömür sıcak yaz günü; dünya kardan adammış,
Âşık olduğum meğer kırılacak bir cammış,
Peşinden koşturduğum püsküllü bir yalanmış,
Hasaretim çok büyük, hastalık çok derinde;
Çok pişman, perişanım ömrümün âhirinde…

Ölüm gelir yakında, gündüzler olur gecem,
Kabirde azap bekler, arkasında Cehennem,
Gözyaşlarım olur mu kurtulmaya bahanem?
İbret alın ey dostlar şu Halil’i görün de
Çok pişman, perişanım ömrümün âhirinde…