Ayrılık depreminin enkazında hapsoldum
Aşkın başkenti düştü, evet sol yerim bitti
Oksijene taliptim lâkin zehir soludum
Bedenim buz kesildi en son ciğerim bitti

Kalem boynunu büktü, mürekkep firar etti
Kırk makamda şakıyan bülbül intihar etti
Kalakaldı dizlerim beni bîkarar etti
Vuslat diye çırpınan kutlu seferim bitti

Uçuruma attılar hicran denen tepede
Can kurtaran umutlar can çekişti şüphede
Vuruldum, yaralandım, yenildim her cephede
Hayalime saltanat kuran zaferim bitti

Bir adımda çölleri geçen adamdım güya
Seraplarda boğuldum varmak isterken suya
Gerçekle yüzleşince son buldu hemen rüya
Kabuslar çöreklendi, gözümde ferim bitti

Ahdim vardı yar için dünyayı yakacaktım
Hasrete omuz veren dağ olsa yıkacaktım
Heyhat gitti, ardından kanlı gözlerle baktım
Sözde kaldı yiğitlik, özde cevherim bitti

Sanırdım aşk bağından mahsul aldım firesiz
Lakin gönlüm olmadı bir gün bile yâresiz
Merdivensiz kuyuda kalakaldım çaresiz
Planlar suya düştü, türlü hünerim bitti

Yıllarca çıkmazlarda doğru adres aradım
Tokat hadden geçince parçalandı inadım
Dünya mutluluk yeri değilmiş geç anladım
Ömrü heba ettikten sonra kederim bitti

Keşke azıcık takat bir parça derman olsa
Keşke verimli tarla, münbit bir harman olsa
Keşke cürmüm silinse, affıma ferman olsa
Ganimet gibi olan vakt-i seherim bitti

Halil israf eyleme tek atımlık kurşunu
Hazer et, iyi harca, bari son kuruşunu
Geri çevirmek muhal, artık hayat kuşunu
Sermayem dibe vurdu, ömr-ü ekserim bitti

Yıllardır hasretim ben memlekete
Bilmem nasıl düştüm zalim gurbete
Haydi başlayalım dostum sohbete
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Hazreti Fatih’e minnettar canım
İstanbul sevgilim, benim cananım
Adıyla tutuşur damarda kanım
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

İstanbul’un yokmuş eşi dünyada
Gezer, dolaşırım her gün rüyada
Sen namaz kıldın mı Ayasofya’da
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Emirgan benzer mi bir lalezâra
YûşaTepesinde nasıl manzara
Ben girmiş gibiyim burda mezara
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Masallar gölgedir, İstanbul asıl
Eyüp, Fatih nasıl, Üsküdar nasıl
Özlemim, hasretim büyük velhasıl
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Deniz, orman nasıl Büyükada’da
Yoğurt Kanlıca’da, boza Vefa’da
Ben ayrı düşeli gönlüm cefada
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Bir ömre bedel mi vapur sefası
Her derde deva mı Boğaz havası
Ciğerimi yakar kara sevdası
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Camisi, ezanı, medreseleri
Denizi, sahili, iskeleleri
Gözümde tütüyor her karış yeri
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

İpektir toprağı, zümrüttür taşı
Özeldir, güzeldir baharı kışı
Halil’in dinmiyor gözünde yaşı
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Kendinden geçmektir aşkın elifi
Sakın benlik dava etme hey âşık!
Gönül yangınını yar bilsin kâfî
Teveccüh-ü nası gütme hey âşık!

Can için yıpranma, canan için sol
Onun adresine çıksın her yol
Feryat figan inle; dertli bülbül ol
Meclis-i ağyarda ötme hey aşık!

Yarin birdir, tektir, eşsizdir diye
Mühürle kalbini yaban sevgiye
Cihanı verseler sana hediye
Aşkı menfaate satma hey âşık.

Namahrem sevgiye beş kuruş verme
Gönlünü açıp da bir karış verme
Baharın yerine sakın kış verme
Aşkına ihanet katma hey âşık.

Hamd eyle ey Halil budur nasibin
Kimseler değildir yardır sahibin
Zikriyle mutmain olmalı kalbin
Sakın seherlerde yatma hey âşık.

Hatıra arşivi adeta geçmiş
Bir adım ileri sekemiyorum
Ruhuma atılmış belki bin dikiş
Sökmek istesem de sökemiyorum

Vuslatı beklerim ömrün güzünde
Emekler dururum dostun izinde
Mıh gibi çakılı kaldım mazide
Başka yöne asla bakamıyorum

Dizde takat bitti, yol neye lazım?
Dilde tat kalmadı, bal neye lazım?
Bülbül lâl oldu, gül neye lazım?
Koklayıp sineme takamıyorum

Dostların hayali sanki her yerde
İlaç var mı hasret denilen derde
Küheylan gibiydim eski günlerde
Şimdi beş basamak çıkamıyorum

Sanki aynalarla her yer çevrilmiş
Ömrüm tepetaklak, takvim delirmiş
Cefa mı, vefa mı, bu nasıl bir iş?
Ruhumu maziden çekemiyorum

Halil yüreğinde ne varsa söksem
Yerine yepyeni filizler eksem
Yılların üstüne kor ateş döksem
Olmuyor, olmuyor; yakamıyorum