Senin kalp atışın durdu duralı
Ömrüm kışa döndü, hep kar, hep tipi
Benim sol tarafım ağır yaralı
Öyle özledim ki çölde su gibi

Sen dert ortağımdın, tek sırdaşımdın
En sevgili dostum, can yoldaşımdın
Hayat seferinde arkadaşımdın
Öyle özledim ki çölde su gibi

Öldü demek ağır geliyor dile
Gözyaşım çağlıyor, dönüyor sele
Benimle yaptığın kavgayı bile
Öyle özledim ki çölde su gibi

Sen yokken ağlamak inan pek kolay
Mutlu olup gülmek çok büyük olay
Ne koyu sohbet var, ne de demli çay
Öyle özledim ki çölde su gibi

Varsın cümle keder bağrıma dolsun
Varsın hasretinle yüreğim solsun
Yeterki mahşerde kavuşmak olsun
Öyle özledim ki çölde su gibi

Hayalimden çıkmaz şirin nazarın
İkinci adresim oldu mezarın
Belki kavuşuruz bakarsın yarın
Öyle özledim ki çölde su gibi

Halil’in ciğeri döndü volkana
Yüreği hasretle boyandı kana
Allah’ım vuslatı yaz bu kuluna
Öyle özledim ki çölde su gibi

Pencere önünde başlarsın güne
Akşam olur, çalmaz, kapının zili
Konuşur durursun kendi kendine
Hâlini kim görse zanneder deli

Bir sese, soluğa hasret kalırsın
Yalnızlık yapışır, tam kene gibi
Solmuş resimleri öper koklarsın
Mazi sıkar seni mengene gibi

Öyle ağlarsınki biter gözyaşın
Kâr etmez çalınsa bin davul zurna
Hani heyecanın, nerde telaşın?
Manasızmış meğer onca koşturma

Duvarlar konuşmaz, vermez bir cevap
Yanarsın sessizlik denen ateşte
Uğramaz yanına ne dost, ne ahbap
Yapayalnız kalmak böyledir işte

Vefa nedir vefa? Bir ürkek ceylan
Göz açtın, kapadın, bak nasıl kaçtı
Yalnızlık denilen zehirli yılan
Kimbilir ruhuna kaç yara açtı?

Dur! Ümit bitmedi; yas tutma hemen
El açıp da dua etmezsin; niçin?
Seccade lâzımdır sana âcilen
Rahmet limanına sığınmak için

Kalbin dile gelsin, ne derdi varsa
İlaç, merhem onda; derman ondadır
Belâlar dağ gibi önünde dursa
Çölleri göl eden ferman ondadır

O Allah ki Rahman, Rahim’dir adı
Şefkati sonsuzdur, rahmeti engin
Herkes unutsa da o unutmadı
İlmi nihayetsiz, vefası zengin

Evin ıssız lakin yalnız değilsin
Sana senden yakın yüce Rabbin var
Fani dostlukların kökü kesilsin
Kimse yar olmasın; Allah olsun yar

Sönmedikten sonra gönlünde ışık
Beş para kıymeti yok karanlığın
Halil sen oldukça Allah’a aşık
Zâhirdedir ancak bu yalnızlığın

Yıllardır hasretim ben memlekete
Bilmem nasıl düştüm zalim gurbete
Haydi başlayalım dostum sohbete
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Hazreti Fatih’e minnettar canım
İstanbul sevgilim, benim cananım
Adıyla tutuşur damarda kanım
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

İstanbul’un yokmuş eşi dünyada
Gezer, dolaşırım her gün rüyada
Sen namaz kıldın mı Ayasofya’da
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Emirgan benzer mi bir lalezâra
YûşaTepesinde nasıl manzara
Ben girmiş gibiyim burda mezara
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Masallar gölgedir, İstanbul asıl
Eyüp, Fatih nasıl, Üsküdar nasıl
Özlemim, hasretim büyük velhasıl
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Deniz, orman nasıl Büyükada’da
Yoğurt Kanlıca’da, boza Vefa’da
Ben ayrı düşeli gönlüm cefada
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Bir ömre bedel mi vapur sefası
Her derde deva mı Boğaz havası
Ciğerimi yakar kara sevdası
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Camisi, ezanı, medreseleri
Denizi, sahili, iskeleleri
Gözümde tütüyor her karış yeri
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

İpektir toprağı, zümrüttür taşı
Özeldir, güzeldir baharı kışı
Halil’in dinmiyor gözünde yaşı
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Hatıra arşivi adeta geçmiş
Bir adım ileri sekemiyorum
Ruhuma atılmış belki bin dikiş
Sökmek istesem de sökemiyorum

Vuslatı beklerim ömrün güzünde
Emekler dururum dostun izinde
Mıh gibi çakılı kaldım mazide
Başka yöne asla bakamıyorum

Dizde takat bitti, yol neye lazım?
Dilde tat kalmadı, bal neye lazım?
Bülbül lâl oldu, gül neye lazım?
Koklayıp sineme takamıyorum

Dostların hayali sanki her yerde
İlaç var mı hasret denilen derde
Küheylan gibiydim eski günlerde
Şimdi beş basamak çıkamıyorum

Sanki aynalarla her yer çevrilmiş
Ömrüm tepetaklak, takvim delirmiş
Cefa mı, vefa mı, bu nasıl bir iş?
Ruhumu maziden çekemiyorum

Halil yüreğinde ne varsa söksem
Yerine yepyeni filizler eksem
Yılların üstüne kor ateş döksem
Olmuyor, olmuyor; yakamıyorum