Razıyım rüyamda görsem yüzünü
Bir kelime olsun duysam sözünü
Gülyüzün bitiririz cümle hüzünü
Tabibim, dermanım, ilacım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Hasretin bağrıma saplanmış bir ok
Acısı pek derin, çilesi pek çok
Vuslata ermekten başka gayem yok
Mefkurem, maksadım, amacım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Üşüdüm; aşkınla hep sardın beni
Çıkmaz sokaktaydım, kurtardın beni
Karanlık yollardan çıkardın beni
Göznurum, ışığım, siracım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Halim nice olur rûz-i mahşerde
Bir de tanımazsan beni o yerde
Yüreğim tutulur dermansız derde
Doktorum, Şefîim, şifacım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Rabbimin katından gönderilensin
Bilirim; rahmeten lilâlemînsin
Halil’e şefaat edecek misin?
Tesellim, ümidim, inancım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Ey Muhammed biz seni unuttuk unutalı
Olmuşuz perperişan, çaresiz ve zavallı

İsmini dilimizden ne zaman ki düşürdük
Akıl divane oldu, yolumuzu şaşırdık

Pusulasız kaptansız gemide gidiyoruz
Sensiz kaldık, çok ağır bedeller ödüyoruz

Zevkin kölesi olduk, menfaatin zebunu
Çok sevdik dünya aşkı denilen Firavun’u

Soframızda yok yoktu, unutulan şükürdü
Güya kulluktan gaye Allah’a teşekkürdü

Sünnetini terkettik, kör kuyulara düştük
Müslüman meclislerde haram günah bölüştük

İşte budur bedeli senden uzak olmanın
Kudsî tiryakı sende, can çekişen her anın

Divan-ı Nübüvvetin hâtemi, son nebisin
Evliyanın seyyidi, Rahman’ın habibisin

İnsanlığa muallim, mürşid ve mürebbîsîn
Ümmet-i Muhammed’in en kutlu nasibisin

Her ayeti mucize kelâmın hatibisin
Sen cennet romanının yegâne katibisin

Yüreklerin ilacı, merhemi, tabibisin,
Ruhların padişahı, kalplerin sahibisin

Dünyada ahirette mutluluk sebebisin
Sen misilsiz mücevher, eşsiz yakut gibisin

Muhabbetin, sevdanın, aşkın solmaz gülüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek

Müezzin feryat figan; ezanları duyan yok
Heybetli camilere iki üç saf bile çok

Hani sen demiştin ya “Namaz dinin direği”
Kulluğa mezar kazdık, alıp kazma küreği

Kazma kürek ne dersen, faiz repo o biçim
Yılanlar zuhur eder dışa çevrilse içim

Kur’an rafta tozlandı, evimiz oldu kabir
Yankesici tüccar çok, zekat veren kırkta bir

Kurbanı kurban ettik, oruca oruçluyuz
Hep zarar, ziyandayız; çok aşırı borçluyuz

Merak edip sormadık, komşumuz aç mı, tok mu?
Vicdan, insaf nerede, acaba bizde yok mu?

Her daim Medine’ye, yanına gelsek bile
Seni anlamadıkça ne yapsak hep nafile

Sen âleme rahmetsin, cümle derde dermansın
Sen Allah’ın katından gönderilen fermansın

Sen hilkatin mayası, ol Habib-i Rahman’sın
Sen sırr-ı hakikate, ayâta tercümansın

Sen kalbi kırıklara, Mü’minlere limansın
Sen sebeb-i necâtsın, sen sahibü’l-Kur’an’sın

Sen fahr-ı kâinatsın, en yüce şeref, şansın
Sen cümle inse, cinne, meleğe komutansın

Sen emsalsiz sevgili, sen en güzel canansın
Sen en çok sevilensin, sen ulu bir sultansın

Umudun adı sensin, kurtuluş sembolüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek

Sen “birleşin” dedikçe Müslümanlar dağıldı
İttifak firar etti, ihtilaf karar kıldı

Kardeşler birbirine ihanet etti eyvah
Müslüman coğrafyaya uğramaz oldu sabah

Bebeklerin kanıyla toprak rengi kırmızı
Filistin, mezar oldu; hâlâ yok bizde sızı

Annelerin feryadı titretirken semayı
Henüz biz terk etmedik, şenliği kutlamayı

Ebu Cehil dirildi, kan emiyor Utbe’ler
Müslüman ülkelerde yıkılıyor kubbeler

Boynumuzu bükmüşüz öylece bekliyoruz
Şehitler listesine, rakamlar ekliyoruz

Sana yabancı olduk; hâlimiz yüz karası
Aslımıza dönmenin gelmedi mi sırası?

Sen zalime hüsransın, kafire kıyametsin
Sen cihad sancağısın, zafere alâmetsin

Sen en doğru kılavuz, sahil-i selametsin
Sen dünyada, ukbada çok büyük ganimetsin

Sen adalet dellâlı, sen esrar-ı hikmetsin
Sen tepeden tırnağa serapa merhametsin

Şifre sende Efendim, sen âleme rahmetsin
Sen müjdesin, umutsun, sebeb-i saadetsin

Sen yerde Muhammed’sin, semalarda Ahmet’sin
Sen kıymetli hazine, bize velinimetsin

Sen Rahmanu’r-Rahîm’in serzakir bülbülüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek
Halil’in hikâyesi acı sonla bitecek…

Gayrı sevdalardan ettim istifa
Ömrüme, gönlüme getirdin safâ
Yegâne sevgilim sensin Mustafa
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Ümit kesmez senden Müslüman ümmet
Eder misin bize mahşerde medet?
Şefaatçimiz sensin bizim ey Ahmet
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Sensin âlemlere efendim, rahmet
Senden ırak olan çeker bin zahmet
Bizi senden mahrum etme Muhammed
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Hasretin çok azîm, konulmaz hudut
Vuslatın Halil’e en büyük umut
Nur çehreni bir kez göster ey Mahmut
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Yeryüzüne hâkimdi putların saltanatı
Zifiri karanlıktı her yön; Doğu ve Batı
Pusulasızdı âlem, mahrumdu kılavuzdan
Şirk zulmetiyle kalpler kesilmişti kaskatı.

Adalet sürgündeydi, firarîydi hak hukuk
Fukaraysa bir kimse olurdu boynu bükük
Zulüm hakim olunca, düşen paylar dengesiz
Zalime yaldızlı düş, mazluma kabuslar yük.

Tereddüt edilmezdi katledilirken canlar
Hesabı sorulmazdı, yerde kalırdı kanlar
Öyle kuvvetliydi ki esaret prangası
Parayla alınırdı, satılırdı insanlar.

Âh yavruların hâli çok elim bir destandı
Uygulanan şeytandan gelen alçak fermandı
Anaların feryadı yankılanırdı gökte,
Zira masum çocuklar kızgın çöle kurbandı

İffet, namus komada; ahlak, edep kayıptı
Kadın olmak utançtı güya büyük ayıptı
İsteyen kırk kadınla evlenir, boşanırdı
Bazısı da eşini ticaret malı yaptı.

Büyük devrim yapacak biri vardı beklenen
Bereketli adıyla binler kârdı beklenen
Her güne kervanlarca umut ekleyip duran
Virane gönüllerde kutlu yardı beklenen.

Beytullah’a yürüdü ordusuyla Ebrehe
Bu olay Fil Vakası diye geçti tarihe
Ebabil kuşlarıyla gazap yağdırdı Allah
Yıkılmaktan kurtuldu, Kâbe erdi feraha.

Yıkılamazdı Kâbe, daimî kalacaktı
İbrahim emaneti yerini bulacaktı
Dünyanın kalbi, ruhu merkeziydi şüphesiz
Beklenen Peygambere kıblegâh olacaktı

Resuller ve kitaplar müjdeler veriyordu
Muvahhidler, velîler hep ihbar ediyordu
Hazreti İsa dahi İncil’de, ayetlerle
Beklenen Peygamberin ismi Ahmet diyordu.

Bin gündüzden nurluydu, o gece pek kutluydu
Dünya, ukba, kainat bahtiyardı, mutluydu
Şerefler verecekti âleme beklenen Zât,
Yer ve gök istikbalden, ikbalden umutluydu.

O gece Mecusilik ateşi sönecekti
Putlar yere düşecek, batıl sürünecekti
Kisraların sarayı sarsılacak depremle
Kutlu doğumla zaman bayrama dönecekti.

Karanlığın sonunda o nehardı beklenen
Buz kesmişti gönüller hep bahardı beklenen
Bilirdi kanlı gözler, zamanın kapısını
Saadet iklimine aralardı beklenen.

Hazreti Amine ki en bahtiyar anneydi
Zira oğlu hikmete, hilkate bahaneydi
İnsanlık doğru yönü bulacaktı Onunla
Bilecekti âlemde İlâhî murat neydi.

Rebiülevvel ayıydı, on ikinci geceydi
Hudutsuzdu kıymeti, keyfiyeti niceydi
Cihana teşrif etti yaradılış sebebi
Çok müstesna bir gündü, nurlu Pazartesiydi.

Gönüller aydın oldu, gözler aydın, kalp mesud;
Şeref verdi âleme Ahmet, Muhammed, Mahmut
Kainata nizamı getirecek Zât budur;
Mesajına bağlanmış cümle mutluluk, umut.

Raks etsin galaksiler, bayram yapsın semavat
Çiçeklerle süslensin ağaçlar ve nebatat
Nur-u Muhammedîr mevcudatın mayası
Mevlidiyle ulaştı manasına kâinat.

Abdullah oğlu Ahmet Allah’ın Habibidir
Hazreti Muhammed’dir, Hakkın andelibidir
Ruhların sultanıdır, Gönüllerin mahbubu
Rahmetin kaynağıdır, muhabbetin kalbidir.

Kâinatı nuruyla işte sardı beklenen
Müjdeler, muştularla âşikârdı beklenen
Hem en yüce Peygamber, hem en büyük bir kuldu
İnsanlığın fahriydi, bahtiyardı beklenen.

Kırk yaşına basınca tac-ı Nübüvvet geldi
Rahmet dini İslâm’la ağlayanlar hep güldü
Kur’an’la Sünnet ile dünyayı cennet yaptı
Saadet formülünü yazan sırlar çözüldü.

İmanda en yüceydi, kullukta en ileri
Yetişemedi ona, Melekler kaldı geri
Mânevi meratipde kimse misil olamaz
Buna delil Cebrail ve o Mi’raç seferi.

İnsanlığa öğretti terbiyeyi, adabı
Hayatıyla ders verdi ahlâkı ve edebi
Sünnetine sarılıp, Ona tâbî olanlar
Cennetü’l Firdevslerde mutlu olur ebedî.

Büyük bir öğretmendi, Sahabeler eseri
Komutan, sultan yaptı sıradan bir neferi
En müstesna, en özel, en nadide en güzel
İnsanlık tarihinde Onun asrının yeri.

Altmış üç yaşındayken son nefesini verdi
“Refikü’l âlâ” dedi, rızaydı bir tek derdi
Ümmetine çok büyük mirası bırakarak
Hakka yürüdü Resûl, dosta, vuslata erdi.

Ölüm, kader yazısı bir karardı beklenen
Bâkî âlemi açan anahtardı beklenen
Cennetin Meleklerin bekleştiği bu Zât’tı
Azrail’le menzile işte vardı beklenen.