Yeryüzü mescidinde Mekke mihraptır sana

Medine minberinde hatipsin tüm cihana

İmamsın, mürebbisin cümle ehl-i imana

İnsanlık ilelebed zâtını etsin senâ

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Uğruna yaratıldı gök çatısı ve zemin

Ezel ebed Sultanı ömrüne etti yemin

Melekler, ruhaniler duana dedi âmin

Seni nasıl öveyim ey Muhammedü’l Emin?

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Enbiyanın reisi, evliyanın seyyidi

Savaş meydanlarında meleklerin te’yidi

Davetiyle dirilten sensin nice meyyiti

Haşa medhetmiş olmam yazsam milyon beyiti

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Sen bedenlere cansın hem de ruhlara şifa

Mutluluk sebebisin, sensin kalplere safâ

Sensizlik işkencedir, sensizlik büyük cefa

Sana pek minnettarız ey Muhammed Mustafa

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Güneşten parlak yüzün, yok âlemde emsali

Ahlâkın karakterin tam bir edep timsali

Suretin ve siretin eşsiz cevher misali

Naatlar sunmak için Şair bekler visali

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Buz dağları eridi, diz çöktü her muhalif

İntikamla kanayan kalpleri ettin telif

Ayı ikiye böldü göğe çizdiğin elif

Destanlara sığmazsın yazsa yüz bin müellif

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Bu ne hudutsuz rahmet, bu nasıl ameliyat

Ebu Cehil’in oğlu sana eyledi biat

Ebu Süfyan, Hind, Vahşi içtiler âb-ı hayat

Bu azim inkılâbı şerh etsin edebiyat

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Senden mahrum kalmaktır ümmetinin korkusu

Zaten doğduk doğalı firakın kurar pusu

Bu şiddetle aranmaz kızgın çölde bile su

Aşkınla zuhur etti şiir yazma tutkusu

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Senin aşkın ebedi, muhabbetin ezeli

Habib-i Kibriya’sın ey güzeller güzeli

Kur’an’ın sırf mucize, sözlerin mucizeli

Faziletin ölçülmez, kemalâtın çok âli

Şefaat listesine ekler misin Halil’i

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Çöl vahşi ve ıssızdı, bahardan habersizdi
Dikenler yol vermezdi filizlenir diye gül

Yılanlar zaptetmişti bağları, bahçeleri
Zehir saçıp âleme diyorlardı niye gül

Murad-ı İlâhî kan, fitne, zulüm olamaz
Hilkat-i kâinattan elbette gaye gül

Kâinat sancılandı, kırıldı sabır taşı
Nicedir edilirdi dillerde hikâye gül

Nihayet teşrif etti çiçeğin en güzeli
Rahman’dan insanlığa verildi hediye gül

Emsalsiz suretine âşık oldu insanlık
Şüphesiz güzellikte en ileri paye gül

Heyhat bazı bedbahtlar fark edemedi onu
Kara çalıymış gibi göründü gabiye gül

Masumları kurtardı, çölü gülşen eyleyip
Mezar dikeni değil, yakışır sabiye gül

Yürekleri kuşattı muhteşem rayihası
Kirlenmiş nefisleri eyledi tezkiye gül

Gül devrinde yaşanan inkılab-ı azîmdi
Mütemerrid ruhları eyledi terbiye gül

Rengine müptela olan kalpleri cilaladı
Temizlendi insanlık eyledi tasfiye gül

Gölgesine sığındı cümle fakir fukara
Hudutsuz şefkatiyle eyledi himaye gül

Cehennem gibi çölü nasıl cennet eyledi
Elcevap: Ondaki yegane sermaye gül

Kurdu kuzuyla kardeş, düşmanları dost yapan
Ahlâk, fazilet gül, en yüce seciye gül

Merhamet abidesi etti Vahşi’yi bile
Gönderdi defalarca nurdan davetiye gül

Karşısına dikildi ordularla habis ruh
Telaşsız, tereddütsüz eyledi reddiye gül

Solduramaz kasırga, Allah’tı yari çünkü
Melekler ordusuyla edildi takviye gül

Lâilâhe illallah, Muhammed Resûlullah
En güzel şiir budur, en güzel kafiye gül (şah beyit)

Altmışüç yaşındayken hazan mevsimi geldi
Vefatıyla âlemi boyadı acıya gül

Mutluluk vesilesi, aşkın sembolü lâkin
Ondan sonra matemdir, sebeb-i mersiye gül

Onsuzdur bu kâinat lâkin umutsuz değil
Kur’an ve Sünnetini eyledi tavsiye gül

Bu gül kasidesi ki Fuzulî olur mu hiç
Su kasidesine ki kabul et haşiye gül

Bin kaside yazsan da naatlar ilan etsen
İsraf değil ey Halil, lâyık medhiyyeye gül

Gayrı sevdalardan ettim istifa
Ömrüme, gönlüme getirdin safâ
Yegâne sevgilim sensin Mustafa
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Ümit kesmez senden Müslüman ümmet
Eder misin bize mahşerde medet?
Şefaatçimiz sensin bizim ey Ahmet
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Sensin âlemlere efendim, rahmet
Senden ırak olan çeker bin zahmet
Bizi senden mahrum etme Muhammed
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Hasretin çok azîm, konulmaz hudut
Vuslatın Halil’e en büyük umut
Nur çehreni bir kez göster ey Mahmut
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Yeryüzüne hâkimdi putların saltanatı
Zifiri karanlıktı her yön; Doğu ve Batı
Pusulasızdı âlem, mahrumdu kılavuzdan
Şirk zulmetiyle kalpler kesilmişti kaskatı.

Adalet sürgündeydi, firarîydi hak hukuk
Fukaraysa bir kimse olurdu boynu bükük
Zulüm hakim olunca, düşen paylar dengesiz
Zalime yaldızlı düş, mazluma kabuslar yük.

Tereddüt edilmezdi katledilirken canlar
Hesabı sorulmazdı, yerde kalırdı kanlar
Öyle kuvvetliydi ki esaret prangası
Parayla alınırdı, satılırdı insanlar.

Âh yavruların hâli çok elim bir destandı
Uygulanan şeytandan gelen alçak fermandı
Anaların feryadı yankılanırdı gökte,
Zira masum çocuklar kızgın çöle kurbandı

İffet, namus komada; ahlak, edep kayıptı
Kadın olmak utançtı güya büyük ayıptı
İsteyen kırk kadınla evlenir, boşanırdı
Bazısı da eşini ticaret malı yaptı.

Büyük devrim yapacak biri vardı beklenen
Bereketli adıyla binler kârdı beklenen
Her güne kervanlarca umut ekleyip duran
Virane gönüllerde kutlu yardı beklenen.

Beytullah’a yürüdü ordusuyla Ebrehe
Bu olay Fil Vakası diye geçti tarihe
Ebabil kuşlarıyla gazap yağdırdı Allah
Yıkılmaktan kurtuldu, Kâbe erdi feraha.

Yıkılamazdı Kâbe, daimî kalacaktı
İbrahim emaneti yerini bulacaktı
Dünyanın kalbi, ruhu merkeziydi şüphesiz
Beklenen Peygambere kıblegâh olacaktı

Resuller ve kitaplar müjdeler veriyordu
Muvahhidler, velîler hep ihbar ediyordu
Hazreti İsa dahi İncil’de, ayetlerle
Beklenen Peygamberin ismi Ahmet diyordu.

Bin gündüzden nurluydu, o gece pek kutluydu
Dünya, ukba, kainat bahtiyardı, mutluydu
Şerefler verecekti âleme beklenen Zât,
Yer ve gök istikbalden, ikbalden umutluydu.

O gece Mecusilik ateşi sönecekti
Putlar yere düşecek, batıl sürünecekti
Kisraların sarayı sarsılacak depremle
Kutlu doğumla zaman bayrama dönecekti.

Karanlığın sonunda o nehardı beklenen
Buz kesmişti gönüller hep bahardı beklenen
Bilirdi kanlı gözler, zamanın kapısını
Saadet iklimine aralardı beklenen.

Hazreti Amine ki en bahtiyar anneydi
Zira oğlu hikmete, hilkate bahaneydi
İnsanlık doğru yönü bulacaktı Onunla
Bilecekti âlemde İlâhî murat neydi.

Rebiülevvel ayıydı, on ikinci geceydi
Hudutsuzdu kıymeti, keyfiyeti niceydi
Cihana teşrif etti yaradılış sebebi
Çok müstesna bir gündü, nurlu Pazartesiydi.

Gönüller aydın oldu, gözler aydın, kalp mesud;
Şeref verdi âleme Ahmet, Muhammed, Mahmut
Kainata nizamı getirecek Zât budur;
Mesajına bağlanmış cümle mutluluk, umut.

Raks etsin galaksiler, bayram yapsın semavat
Çiçeklerle süslensin ağaçlar ve nebatat
Nur-u Muhammedîr mevcudatın mayası
Mevlidiyle ulaştı manasına kâinat.

Abdullah oğlu Ahmet Allah’ın Habibidir
Hazreti Muhammed’dir, Hakkın andelibidir
Ruhların sultanıdır, Gönüllerin mahbubu
Rahmetin kaynağıdır, muhabbetin kalbidir.

Kâinatı nuruyla işte sardı beklenen
Müjdeler, muştularla âşikârdı beklenen
Hem en yüce Peygamber, hem en büyük bir kuldu
İnsanlığın fahriydi, bahtiyardı beklenen.

Kırk yaşına basınca tac-ı Nübüvvet geldi
Rahmet dini İslâm’la ağlayanlar hep güldü
Kur’an’la Sünnet ile dünyayı cennet yaptı
Saadet formülünü yazan sırlar çözüldü.

İmanda en yüceydi, kullukta en ileri
Yetişemedi ona, Melekler kaldı geri
Mânevi meratipde kimse misil olamaz
Buna delil Cebrail ve o Mi’raç seferi.

İnsanlığa öğretti terbiyeyi, adabı
Hayatıyla ders verdi ahlâkı ve edebi
Sünnetine sarılıp, Ona tâbî olanlar
Cennetü’l Firdevslerde mutlu olur ebedî.

Büyük bir öğretmendi, Sahabeler eseri
Komutan, sultan yaptı sıradan bir neferi
En müstesna, en özel, en nadide en güzel
İnsanlık tarihinde Onun asrının yeri.

Altmış üç yaşındayken son nefesini verdi
“Refikü’l âlâ” dedi, rızaydı bir tek derdi
Ümmetine çok büyük mirası bırakarak
Hakka yürüdü Resûl, dosta, vuslata erdi.

Ölüm, kader yazısı bir karardı beklenen
Bâkî âlemi açan anahtardı beklenen
Cennetin Meleklerin bekleştiği bu Zât’tı
Azrail’le menzile işte vardı beklenen.

Semadan ilk ayetler indi Hira dağında
Muhammedî çiçekler açtı çöl sıcağında
Bahardan haber verdin kara kışın bağrında
Müjdeci, cemre oldun ya Muhammed Mustafa!…

Sen Rahman’ın habibi, Kur’an’ın andelibi
Sen Makam-ı Mahmud’un, yücelerin sahibi
Sen hilkatin mayası, yaradılış sebebi
Sen nurun alâ nurdun ya Muhammed Mustafa!…

Dünyadan ağır yükü yüreğinde taşıdın
Nefsini düşünmedin, ümmet için yaşadın
Mağfiret Peygamberi diye anılır adın
Hep ümmetî diyordun ya Muhammed Mustafa!…

Rabbim fermenında der: Rahmeten lilalemin
Rahmete ermek için milyonlar söyler “âmin”
Sen Muhbir-i Sadık’sın, Sen Muhammedül Emin
Hakkı vaad buyurdun ya Muhammed Mustafa!…

Kullukta en ileri, duada emsalsizsin
İmanda, itikatta şüphesiz misilsizsin
Ezelden ta ebede Efendim Sen eşsizsin
Sen ne yüce bir kuldun ya Muhammed Mustafa!…

Halil’e bir kez görün; düş olsun, serap olsun,
Ayağının altında toz olsun, turâb olsun
Hizmetinde çürüsün, uğrunda harap olsun;
Beni bende sen buldun Ya Muhammed Mustafa!…