Yeryüzü mescidinde Mekke mihraptır sana

Medine minberinde hatipsin tüm cihana

İmamsın, mürebbisin cümle ehl-i imana

İnsanlık ilelebed zâtını etsin senâ

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Uğruna yaratıldı gök çatısı ve zemin

Ezel ebed Sultanı ömrüne etti yemin

Melekler, ruhaniler duana dedi âmin

Seni nasıl öveyim ey Muhammedü’l Emin?

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Enbiyanın reisi, evliyanın seyyidi

Savaş meydanlarında meleklerin te’yidi

Davetiyle dirilten sensin nice meyyiti

Haşa medhetmiş olmam yazsam milyon beyiti

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Sen bedenlere cansın hem de ruhlara şifa

Mutluluk sebebisin, sensin kalplere safâ

Sensizlik işkencedir, sensizlik büyük cefa

Sana pek minnettarız ey Muhammed Mustafa

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Güneşten parlak yüzün, yok âlemde emsali

Ahlâkın karakterin tam bir edep timsali

Suretin ve siretin eşsiz cevher misali

Naatlar sunmak için Şair bekler visali

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Buz dağları eridi, diz çöktü her muhalif

İntikamla kanayan kalpleri ettin telif

Ayı ikiye böldü göğe çizdiğin elif

Destanlara sığmazsın yazsa yüz bin müellif

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Bu ne hudutsuz rahmet, bu nasıl ameliyat

Ebu Cehil’in oğlu sana eyledi biat

Ebu Süfyan, Hind, Vahşi içtiler âb-ı hayat

Bu azim inkılâbı şerh etsin edebiyat

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Senden mahrum kalmaktır ümmetinin korkusu

Zaten doğduk doğalı firakın kurar pusu

Bu şiddetle aranmaz kızgın çölde bile su

Aşkınla zuhur etti şiir yazma tutkusu

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Senin aşkın ebedi, muhabbetin ezeli

Habib-i Kibriya’sın ey güzeller güzeli

Kur’an’ın sırf mucize, sözlerin mucizeli

Faziletin ölçülmez, kemalâtın çok âli

Şefaat listesine ekler misin Halil’i

Seni güzel göstermez ne medhiyye, ne gazel

Senden bahseden kelâm, sayende olur güzel

 

Razıyım rüyamda görsem yüzünü
Bir kelime olsun duysam sözünü
Gülyüzün bitiririz cümle hüzünü
Tabibim, dermanım, ilacım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Hasretin bağrıma saplanmış bir ok
Acısı pek derin, çilesi pek çok
Vuslata ermekten başka gayem yok
Mefkurem, maksadım, amacım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Üşüdüm; aşkınla hep sardın beni
Çıkmaz sokaktaydım, kurtardın beni
Karanlık yollardan çıkardın beni
Göznurum, ışığım, siracım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Halim nice olur rûz-i mahşerde
Bir de tanımazsan beni o yerde
Yüreğim tutulur dermansız derde
Doktorum, Şefîim, şifacım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Rabbimin katından gönderilensin
Bilirim; rahmeten lilâlemînsin
Halil’e şefaat edecek misin?
Tesellim, ümidim, inancım sensin
Efendim, sultanım, baştacım sensin

Ey Muhammed biz seni unuttuk unutalı
Olmuşuz perperişan, çaresiz ve zavallı

İsmini dilimizden ne zaman ki düşürdük
Akıl divane oldu, yolumuzu şaşırdık

Pusulasız kaptansız gemide gidiyoruz
Sensiz kaldık, çok ağır bedeller ödüyoruz

Zevkin kölesi olduk, menfaatin zebunu
Çok sevdik dünya aşkı denilen Firavun’u

Soframızda yok yoktu, unutulan şükürdü
Güya kulluktan gaye Allah’a teşekkürdü

Sünnetini terkettik, kör kuyulara düştük
Müslüman meclislerde haram günah bölüştük

İşte budur bedeli senden uzak olmanın
Kudsî tiryakı sende, can çekişen her anın

Divan-ı Nübüvvetin hâtemi, son nebisin
Evliyanın seyyidi, Rahman’ın habibisin

İnsanlığa muallim, mürşid ve mürebbîsîn
Ümmet-i Muhammed’in en kutlu nasibisin

Her ayeti mucize kelâmın hatibisin
Sen cennet romanının yegâne katibisin

Yüreklerin ilacı, merhemi, tabibisin,
Ruhların padişahı, kalplerin sahibisin

Dünyada ahirette mutluluk sebebisin
Sen misilsiz mücevher, eşsiz yakut gibisin

Muhabbetin, sevdanın, aşkın solmaz gülüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek

Müezzin feryat figan; ezanları duyan yok
Heybetli camilere iki üç saf bile çok

Hani sen demiştin ya “Namaz dinin direği”
Kulluğa mezar kazdık, alıp kazma küreği

Kazma kürek ne dersen, faiz repo o biçim
Yılanlar zuhur eder dışa çevrilse içim

Kur’an rafta tozlandı, evimiz oldu kabir
Yankesici tüccar çok, zekat veren kırkta bir

Kurbanı kurban ettik, oruca oruçluyuz
Hep zarar, ziyandayız; çok aşırı borçluyuz

Merak edip sormadık, komşumuz aç mı, tok mu?
Vicdan, insaf nerede, acaba bizde yok mu?

Her daim Medine’ye, yanına gelsek bile
Seni anlamadıkça ne yapsak hep nafile

Sen âleme rahmetsin, cümle derde dermansın
Sen Allah’ın katından gönderilen fermansın

Sen hilkatin mayası, ol Habib-i Rahman’sın
Sen sırr-ı hakikate, ayâta tercümansın

Sen kalbi kırıklara, Mü’minlere limansın
Sen sebeb-i necâtsın, sen sahibü’l-Kur’an’sın

Sen fahr-ı kâinatsın, en yüce şeref, şansın
Sen cümle inse, cinne, meleğe komutansın

Sen emsalsiz sevgili, sen en güzel canansın
Sen en çok sevilensin, sen ulu bir sultansın

Umudun adı sensin, kurtuluş sembolüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek

Sen “birleşin” dedikçe Müslümanlar dağıldı
İttifak firar etti, ihtilaf karar kıldı

Kardeşler birbirine ihanet etti eyvah
Müslüman coğrafyaya uğramaz oldu sabah

Bebeklerin kanıyla toprak rengi kırmızı
Filistin, mezar oldu; hâlâ yok bizde sızı

Annelerin feryadı titretirken semayı
Henüz biz terk etmedik, şenliği kutlamayı

Ebu Cehil dirildi, kan emiyor Utbe’ler
Müslüman ülkelerde yıkılıyor kubbeler

Boynumuzu bükmüşüz öylece bekliyoruz
Şehitler listesine, rakamlar ekliyoruz

Sana yabancı olduk; hâlimiz yüz karası
Aslımıza dönmenin gelmedi mi sırası?

Sen zalime hüsransın, kafire kıyametsin
Sen cihad sancağısın, zafere alâmetsin

Sen en doğru kılavuz, sahil-i selametsin
Sen dünyada, ukbada çok büyük ganimetsin

Sen adalet dellâlı, sen esrar-ı hikmetsin
Sen tepeden tırnağa serapa merhametsin

Şifre sende Efendim, sen âleme rahmetsin
Sen müjdesin, umutsun, sebeb-i saadetsin

Sen yerde Muhammed’sin, semalarda Ahmet’sin
Sen kıymetli hazine, bize velinimetsin

Sen Rahmanu’r-Rahîm’in serzakir bülbülüsün
Bize imdat et lütfen sen Allah Resûlüsün

Eğer imdat etmezsen dinin elden gidecek
Ümmetin hikâyesi acı sonla bitecek
Halil’in hikâyesi acı sonla bitecek…

Çöl vahşi ve ıssızdı, bahardan habersizdi
Dikenler yol vermezdi filizlenir diye gül

Yılanlar zaptetmişti bağları, bahçeleri
Zehir saçıp âleme diyorlardı niye gül

Murad-ı İlâhî kan, fitne, zulüm olamaz
Hilkat-i kâinattan elbette gaye gül

Kâinat sancılandı, kırıldı sabır taşı
Nicedir edilirdi dillerde hikâye gül

Nihayet teşrif etti çiçeğin en güzeli
Rahman’dan insanlığa verildi hediye gül

Emsalsiz suretine âşık oldu insanlık
Şüphesiz güzellikte en ileri paye gül

Heyhat bazı bedbahtlar fark edemedi onu
Kara çalıymış gibi göründü gabiye gül

Masumları kurtardı, çölü gülşen eyleyip
Mezar dikeni değil, yakışır sabiye gül

Yürekleri kuşattı muhteşem rayihası
Kirlenmiş nefisleri eyledi tezkiye gül

Gül devrinde yaşanan inkılab-ı azîmdi
Mütemerrid ruhları eyledi terbiye gül

Rengine müptela olan kalpleri cilaladı
Temizlendi insanlık eyledi tasfiye gül

Gölgesine sığındı cümle fakir fukara
Hudutsuz şefkatiyle eyledi himaye gül

Cehennem gibi çölü nasıl cennet eyledi
Elcevap: Ondaki yegane sermaye gül

Kurdu kuzuyla kardeş, düşmanları dost yapan
Ahlâk, fazilet gül, en yüce seciye gül

Merhamet abidesi etti Vahşi’yi bile
Gönderdi defalarca nurdan davetiye gül

Karşısına dikildi ordularla habis ruh
Telaşsız, tereddütsüz eyledi reddiye gül

Solduramaz kasırga, Allah’tı yari çünkü
Melekler ordusuyla edildi takviye gül

Lâilâhe illallah, Muhammed Resûlullah
En güzel şiir budur, en güzel kafiye gül (şah beyit)

Altmışüç yaşındayken hazan mevsimi geldi
Vefatıyla âlemi boyadı acıya gül

Mutluluk vesilesi, aşkın sembolü lâkin
Ondan sonra matemdir, sebeb-i mersiye gül

Onsuzdur bu kâinat lâkin umutsuz değil
Kur’an ve Sünnetini eyledi tavsiye gül

Bu gül kasidesi ki Fuzulî olur mu hiç
Su kasidesine ki kabul et haşiye gül

Bin kaside yazsan da naatlar ilan etsen
İsraf değil ey Halil, lâyık medhiyyeye gül

Kur’an’ın tercümanı
Mü’minlerin emanı
İnsanlığın dermanı
Göklerde adı Ahmet
Odur âleme rahmet

Yeryüzünün şerefi
Semavatın eşrefi
İnci mercan sadefi
Meleklere nurdan taç
Odur sahibü’l Miraç

Yüce Rabbin yaveri
Enbiyanın serveri
İsra onun seferi
Uruc etti semaya
Sidertü’l Münteha’ya

Kab-ı Kavseyn’i geçti
Aşk şarabını içti
Rü’yetullahı seçti
Aştı yetmiş bin perde
Miraç denen seferde

Gönüllerin tabibi
Burak, Refref Sahibi
Ol Rahman’ın Habibi
Keşf eyledi esrarı
Açıldı hilkat sırrı

Hayırlı haber veren
Muştu, müjde getiren
Cebrail ona yâren
Göklerin nazlı gülü
Odur Kur’an bülbülü

Seninle ulaştım gerçek sevgiye
Efendim kalbime girmen nimettir
Elbette lâyıksın nice övgüye
Makam-ı Mahmud’a ermen nimettir

Şu gönül ülkemde tek padişahsın
En büyük muallim, Habibullahsın
Nefessin, ışıksın, nurlu sabahsın
Canımda, kanımda durman nimettir

Savrulmuş ruhuma sığınak sende
Titreyen kalbime barınak sende
Huzurun formülü tek kaynak sende
Engin şefkatine sarman nimettir

Kur’an, hayatımın kanunu olsun
Sünnet, gündemime hep konu olsun
Yüreğim yolunun mecnunu olsun
Getirdiğin cümle ferman nimettir

Sensiz her nefesi zafiyet bildim
Seninle her derdi afiyet bildim
Ağyarı kalbime ben afet bildim
Ne kadar put varsa kırman nimettir

Bir değil, bin ömür yaşarsam eğer
Uğruna her vakit can versem değer
Buymuş bahtiyarlık, mutluluk meğer
Efendim boynumu vurman nimettir

Elemin, kederin başımın tacı
Baldan tatlı gelir her türlü acı
Bana büyük lütuf hasret ilacı
Gönlüme gam yükü vermen nimettir

Sensiz viranedir sarayım, tahtım
Razıyım Vahşi’ye benzesin bahtım
Yüzüme hiç bakma çok kabahatim
“Adın nedir?” diye sorman nimettir

Belâ merkezine emret gireyim
Çilenle, cefanla sefa süreyim
Neyim varsa toptan sana vereyim
Senden gelen her dert derman nimettir

Halil Kıtmir’indir lütfen kabul et
Sana köle olmak en büyük devlet
Kâfî; Hamd sancağına edersen davet
Mahşer günü beni görmen nimettir

Gayrı sevdalardan ettim istifa
Ömrüme, gönlüme getirdin safâ
Yegâne sevgilim sensin Mustafa
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Ümit kesmez senden Müslüman ümmet
Eder misin bize mahşerde medet?
Şefaatçimiz sensin bizim ey Ahmet
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Sensin âlemlere efendim, rahmet
Senden ırak olan çeker bin zahmet
Bizi senden mahrum etme Muhammed
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Hasretin çok azîm, konulmaz hudut
Vuslatın Halil’e en büyük umut
Nur çehreni bir kez göster ey Mahmut
O güzel adına kurban olayım
Kabul et ebedî senle kalayım

Yeryüzüne hâkimdi putların saltanatı
Zifiri karanlıktı her yön; Doğu ve Batı
Pusulasızdı âlem, mahrumdu kılavuzdan
Şirk zulmetiyle kalpler kesilmişti kaskatı.

Adalet sürgündeydi, firarîydi hak hukuk
Fukaraysa bir kimse olurdu boynu bükük
Zulüm hakim olunca, düşen paylar dengesiz
Zalime yaldızlı düş, mazluma kabuslar yük.

Tereddüt edilmezdi katledilirken canlar
Hesabı sorulmazdı, yerde kalırdı kanlar
Öyle kuvvetliydi ki esaret prangası
Parayla alınırdı, satılırdı insanlar.

Âh yavruların hâli çok elim bir destandı
Uygulanan şeytandan gelen alçak fermandı
Anaların feryadı yankılanırdı gökte,
Zira masum çocuklar kızgın çöle kurbandı

İffet, namus komada; ahlak, edep kayıptı
Kadın olmak utançtı güya büyük ayıptı
İsteyen kırk kadınla evlenir, boşanırdı
Bazısı da eşini ticaret malı yaptı.

Büyük devrim yapacak biri vardı beklenen
Bereketli adıyla binler kârdı beklenen
Her güne kervanlarca umut ekleyip duran
Virane gönüllerde kutlu yardı beklenen.

Beytullah’a yürüdü ordusuyla Ebrehe
Bu olay Fil Vakası diye geçti tarihe
Ebabil kuşlarıyla gazap yağdırdı Allah
Yıkılmaktan kurtuldu, Kâbe erdi feraha.

Yıkılamazdı Kâbe, daimî kalacaktı
İbrahim emaneti yerini bulacaktı
Dünyanın kalbi, ruhu merkeziydi şüphesiz
Beklenen Peygambere kıblegâh olacaktı

Resuller ve kitaplar müjdeler veriyordu
Muvahhidler, velîler hep ihbar ediyordu
Hazreti İsa dahi İncil’de, ayetlerle
Beklenen Peygamberin ismi Ahmet diyordu.

Bin gündüzden nurluydu, o gece pek kutluydu
Dünya, ukba, kainat bahtiyardı, mutluydu
Şerefler verecekti âleme beklenen Zât,
Yer ve gök istikbalden, ikbalden umutluydu.

O gece Mecusilik ateşi sönecekti
Putlar yere düşecek, batıl sürünecekti
Kisraların sarayı sarsılacak depremle
Kutlu doğumla zaman bayrama dönecekti.

Karanlığın sonunda o nehardı beklenen
Buz kesmişti gönüller hep bahardı beklenen
Bilirdi kanlı gözler, zamanın kapısını
Saadet iklimine aralardı beklenen.

Hazreti Amine ki en bahtiyar anneydi
Zira oğlu hikmete, hilkate bahaneydi
İnsanlık doğru yönü bulacaktı Onunla
Bilecekti âlemde İlâhî murat neydi.

Rebiülevvel ayıydı, on ikinci geceydi
Hudutsuzdu kıymeti, keyfiyeti niceydi
Cihana teşrif etti yaradılış sebebi
Çok müstesna bir gündü, nurlu Pazartesiydi.

Gönüller aydın oldu, gözler aydın, kalp mesud;
Şeref verdi âleme Ahmet, Muhammed, Mahmut
Kainata nizamı getirecek Zât budur;
Mesajına bağlanmış cümle mutluluk, umut.

Raks etsin galaksiler, bayram yapsın semavat
Çiçeklerle süslensin ağaçlar ve nebatat
Nur-u Muhammedîr mevcudatın mayası
Mevlidiyle ulaştı manasına kâinat.

Abdullah oğlu Ahmet Allah’ın Habibidir
Hazreti Muhammed’dir, Hakkın andelibidir
Ruhların sultanıdır, Gönüllerin mahbubu
Rahmetin kaynağıdır, muhabbetin kalbidir.

Kâinatı nuruyla işte sardı beklenen
Müjdeler, muştularla âşikârdı beklenen
Hem en yüce Peygamber, hem en büyük bir kuldu
İnsanlığın fahriydi, bahtiyardı beklenen.

Kırk yaşına basınca tac-ı Nübüvvet geldi
Rahmet dini İslâm’la ağlayanlar hep güldü
Kur’an’la Sünnet ile dünyayı cennet yaptı
Saadet formülünü yazan sırlar çözüldü.

İmanda en yüceydi, kullukta en ileri
Yetişemedi ona, Melekler kaldı geri
Mânevi meratipde kimse misil olamaz
Buna delil Cebrail ve o Mi’raç seferi.

İnsanlığa öğretti terbiyeyi, adabı
Hayatıyla ders verdi ahlâkı ve edebi
Sünnetine sarılıp, Ona tâbî olanlar
Cennetü’l Firdevslerde mutlu olur ebedî.

Büyük bir öğretmendi, Sahabeler eseri
Komutan, sultan yaptı sıradan bir neferi
En müstesna, en özel, en nadide en güzel
İnsanlık tarihinde Onun asrının yeri.

Altmış üç yaşındayken son nefesini verdi
“Refikü’l âlâ” dedi, rızaydı bir tek derdi
Ümmetine çok büyük mirası bırakarak
Hakka yürüdü Resûl, dosta, vuslata erdi.

Ölüm, kader yazısı bir karardı beklenen
Bâkî âlemi açan anahtardı beklenen
Cennetin Meleklerin bekleştiği bu Zât’tı
Azrail’le menzile işte vardı beklenen.

Allah’ım türlü zulüm sardı bizi ağ gibi
Nerde Müslüman varsa orda dertler dağ gibi

Kanı kanla yıkamak düştüyse bahtımıza
Enbiyanın ruhunu gönder imdadımıza

Cehennem olan yurtlar cennet olmalı madem
Kılavuzluk yap bize, bir yol göster ey Adem!

Adem’in varisleri bize de olun varis
Kabil’lerden kurtarın bizi ey Şit, ey İdris

Kanlı gözlerle bekler umudu mazlum güruh
Tufan bizi yutmadan, gemini getir ey Nuh

Günümüz zalimleri Ad Kavminden de azgın
Yetiş ne olur ey Hud, göğe varacak yangın

Kan içici caniler tıpkı Kavm-i Semud’dur
Salih’in nasihatı Müslüman’a umuttur

Kâbe’yi imar ettin, bizi de mamur eyle
Kırılacak putlar var, baltanı memur eyle

Nemrutlar azdı yine, ahvalimiz pek vahim
Nurunla söndür narı, gel gayrı ey İbrahim!

Gayretle kalkıp koşsak Hacer annemiz gibi
Fışkırsa ab-ı hayat, görünse zulmün dibi

Çocuklar kurban bu gün kınalı koçlar değil
Feryatlar göğü deldi, bir ses ver ey İsmail!

Gündüzler gece oldu bekliyoruz neharı
Ateşlerde üşürken arıyoruz baharı

Batıl zail olur da galip gelir elbet Hak
İlham verin bizlere haydi ey Lut, ey İshak!

Allah’ım tez zamanda bize de bir vuslat sun
Fetih duamız olsun gözyaşları Yakub’un

Kuyulardan çık da gel, zindanları yık da gel
Varsın kuraklık olsun, bereket ol ak da gel

Zulmet aldı yürüdü, uykular oldu kâbus
Ümmet bekleşip durur, nerde kaldın ey Yusuf!

Mezarları suluyor anaların gözyaşı
Neredesin ey Eyyûb, kırıldı sabır taşı

Açmaz sırrını bize elbette âlem-i gayb
Müjdeler ihbar edin, siz ey Zülkifl, ey Şuayb

Firavunlar çıldırdı, her nefes zehir gibi
Ölüyor çoluk çocuk, kanımız nehir gibi

Yollar açacak diye, denizi yaran asa
Yürekler ağızlarda, bekliyoruz ya Musa

Kan doğradı alçaklar, zehir kattılar aşa
Nerdesiniz ey Harun, Hızır, İlyas ve Yuşâ!

Kaç zaman geçti böyle balığın karnındayız
Yunus’un duasıyla Rabbim huzurundayız

Sorarım ey yiğitler kim gebertir Calut’u
Talut’un ordusuyla bekliyoruz Davud’u

Müslüman dünyasında tükendi, bitti derman
Cinne, inse hükmeyle yeniden ey Süleyman!

Bahtımız gülsün gayrı, sevince dönsün acı
Şifa olsun ya Şâfî, Lokman Hekim ilacı

Yardım gönder ya Rahman, imanda eyle emin
Bir lokma yedir lütfen sofrasından Meryem’in

Bir muştu alır mıyız biz araya araya
Yahya’yı da unutma gelirken Zekeriya

Ölü gibiyiz sanki dirilmek istiyoruz
Küfre karşı ok gibi gerilmek istiyoruz

Çaresiz coğrafyamız, her yanı sarmış tasa
Ne zaman ineceksin semalardan ya İsa!

Bombalar yağdırıyor Ebu Cehil, Utbe’ler
Müslüman ülkelerde yıkılıyor kubbeler

Hıyanete doymuyor şu Yahudi haini
Biz kan ağlarken, onlar yapar zafer ayini

Doğu Türkistan esir, Mescid-i Aksa tutsak
Hürriyet serap sanki, özgürlük bize yasak

Fethedilsin tüm cihan, Kudüs artık kurtulsun
Selahaddin adına hutbeler okutulsun

Suriye kan gölüdür, Filistin gam deryası
Ne zaman gerçek olur Kisraların rüyası

Can verelim Uhud’da, çarpışalım Bedir’de
Sen başımızda ol da katlanalım her derde

Senin ismin güneşin hilkatinden öncedir
Sensizlik kâinata büyük bir işkencedir

Âlemlere rahmetsin, seninle gelsin rahmet
Aylanları bekletme gel artık ya Muhammed!

Ümmetini bekletme gel artık ya Muhammed!

Efendim yanına gelseydim erken
Gül yüzüne bir kez baksaydım keşke
Anam babam feda deyip yürekten
Uğruna ömrümü yaksaydım keşke.

Bedir’de olurdu cengimin ilki
Uhud’da canımı verirdim belki
Yetmiş Sahabeyi götüren sel ki
Onlara karışıp aksaydım keşke.

Akabe’de sana verseydim ahit
Mekke’nin fethine olsaydım şahit
Gazalarda olup şanlı mücahid
Yıldırımlar gibi çaksaydım keşke.

Ebu Cehil, Utbe cümle imansız
Pusu kurmak için bekler zamansız
Ardından yürüyüp ofsuz, amansız
Küfrün boğazını sıksaydım keşke.

İslâm’ın olacak en yüksek sada
Bir can değil bin can uğruna feda
Huneyn’de, Yermük’te uzak diyarda
Şehadet tacını taksaydım keşke.

Yanında olsaydım seferde, harpte
Hakkı yüceltirdim şarkta ve garpta
Hazreti Ali’ye Halil olup da
Müşrik kalesini yıksaydım keşke.