Ayrılık depreminin enkazında hapsoldum
Aşkın başkenti düştü, evet sol yerim bitti
Oksijene taliptim lâkin zehir soludum
Bedenim buz kesildi en son ciğerim bitti

Kalem boynunu büktü, mürekkep firar etti
Kırk makamda şakıyan bülbül intihar etti
Kalakaldı dizlerim beni bîkarar etti
Vuslat diye çırpınan kutlu seferim bitti

Uçuruma attılar hicran denen tepede
Can kurtaran umutlar can çekişti şüphede
Vuruldum, yaralandım, yenildim her cephede
Hayalime saltanat kuran zaferim bitti

Bir adımda çölleri geçen adamdım güya
Seraplarda boğuldum varmak isterken suya
Gerçekle yüzleşince son buldu hemen rüya
Kabuslar çöreklendi, gözümde ferim bitti

Ahdim vardı yar için dünyayı yakacaktım
Hasrete omuz veren dağ olsa yıkacaktım
Heyhat gitti, ardından kanlı gözlerle baktım
Sözde kaldı yiğitlik, özde cevherim bitti

Sanırdım aşk bağından mahsul aldım firesiz
Lakin gönlüm olmadı bir gün bile yâresiz
Merdivensiz kuyuda kalakaldım çaresiz
Planlar suya düştü, türlü hünerim bitti

Yıllarca çıkmazlarda doğru adres aradım
Tokat hadden geçince parçalandı inadım
Dünya mutluluk yeri değilmiş geç anladım
Ömrü heba ettikten sonra kederim bitti

Keşke azıcık takat bir parça derman olsa
Keşke verimli tarla, münbit bir harman olsa
Keşke cürmüm silinse, affıma ferman olsa
Ganimet gibi olan vakt-i seherim bitti

Halil israf eyleme tek atımlık kurşunu
Hazer et, iyi harca, bari son kuruşunu
Geri çevirmek muhal, artık hayat kuşunu
Sermayem dibe vurdu, ömr-ü ekserim bitti

Senin kalp atışın durdu duralı
Ömrüm kışa döndü, hep kar, hep tipi
Benim sol tarafım ağır yaralı
Öyle özledim ki çölde su gibi

Sen dert ortağımdın, tek sırdaşımdın
En sevgili dostum, can yoldaşımdın
Hayat seferinde arkadaşımdın
Öyle özledim ki çölde su gibi

Öldü demek ağır geliyor dile
Gözyaşım çağlıyor, dönüyor sele
Benimle yaptığın kavgayı bile
Öyle özledim ki çölde su gibi

Sen yokken ağlamak inan pek kolay
Mutlu olup gülmek çok büyük olay
Ne koyu sohbet var, ne de demli çay
Öyle özledim ki çölde su gibi

Varsın cümle keder bağrıma dolsun
Varsın hasretinle yüreğim solsun
Yeterki mahşerde kavuşmak olsun
Öyle özledim ki çölde su gibi

Hayalimden çıkmaz şirin nazarın
İkinci adresim oldu mezarın
Belki kavuşuruz bakarsın yarın
Öyle özledim ki çölde su gibi

Halil’in ciğeri döndü volkana
Yüreği hasretle boyandı kana
Allah’ım vuslatı yaz bu kuluna
Öyle özledim ki çölde su gibi

Pencere önünde başlarsın güne
Akşam olur, çalmaz, kapının zili
Konuşur durursun kendi kendine
Hâlini kim görse zanneder deli

Bir sese, soluğa hasret kalırsın
Yalnızlık yapışır, tam kene gibi
Solmuş resimleri öper koklarsın
Mazi sıkar seni mengene gibi

Öyle ağlarsınki biter gözyaşın
Kâr etmez çalınsa bin davul zurna
Hani heyecanın, nerde telaşın?
Manasızmış meğer onca koşturma

Duvarlar konuşmaz, vermez bir cevap
Yanarsın sessizlik denen ateşte
Uğramaz yanına ne dost, ne ahbap
Yapayalnız kalmak böyledir işte

Vefa nedir vefa? Bir ürkek ceylan
Göz açtın, kapadın, bak nasıl kaçtı
Yalnızlık denilen zehirli yılan
Kimbilir ruhuna kaç yara açtı?

Dur! Ümit bitmedi; yas tutma hemen
El açıp da dua etmezsin; niçin?
Seccade lâzımdır sana âcilen
Rahmet limanına sığınmak için

Kalbin dile gelsin, ne derdi varsa
İlaç, merhem onda; derman ondadır
Belâlar dağ gibi önünde dursa
Çölleri göl eden ferman ondadır

O Allah ki Rahman, Rahim’dir adı
Şefkati sonsuzdur, rahmeti engin
Herkes unutsa da o unutmadı
İlmi nihayetsiz, vefası zengin

Evin ıssız lakin yalnız değilsin
Sana senden yakın yüce Rabbin var
Fani dostlukların kökü kesilsin
Kimse yar olmasın; Allah olsun yar

Sönmedikten sonra gönlünde ışık
Beş para kıymeti yok karanlığın
Halil sen oldukça Allah’a aşık
Zâhirdedir ancak bu yalnızlığın

Yıllardır hasretim ben memlekete
Bilmem nasıl düştüm zalim gurbete
Haydi başlayalım dostum sohbete
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Hazreti Fatih’e minnettar canım
İstanbul sevgilim, benim cananım
Adıyla tutuşur damarda kanım
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

İstanbul’un yokmuş eşi dünyada
Gezer, dolaşırım her gün rüyada
Sen namaz kıldın mı Ayasofya’da
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Emirgan benzer mi bir lalezâra
YûşaTepesinde nasıl manzara
Ben girmiş gibiyim burda mezara
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Masallar gölgedir, İstanbul asıl
Eyüp, Fatih nasıl, Üsküdar nasıl
Özlemim, hasretim büyük velhasıl
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Deniz, orman nasıl Büyükada’da
Yoğurt Kanlıca’da, boza Vefa’da
Ben ayrı düşeli gönlüm cefada
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Bir ömre bedel mi vapur sefası
Her derde deva mı Boğaz havası
Ciğerimi yakar kara sevdası
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Camisi, ezanı, medreseleri
Denizi, sahili, iskeleleri
Gözümde tütüyor her karış yeri
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

İpektir toprağı, zümrüttür taşı
Özeldir, güzeldir baharı kışı
Halil’in dinmiyor gözünde yaşı
Bana İstanbul’u anlatır mısın?

Hatıra arşivi adeta geçmiş
Bir adım ileri sekemiyorum
Ruhuma atılmış belki bin dikiş
Sökmek istesem de sökemiyorum

Vuslatı beklerim ömrün güzünde
Emekler dururum dostun izinde
Mıh gibi çakılı kaldım mazide
Başka yöne asla bakamıyorum

Dizde takat bitti, yol neye lazım?
Dilde tat kalmadı, bal neye lazım?
Bülbül lâl oldu, gül neye lazım?
Koklayıp sineme takamıyorum

Dostların hayali sanki her yerde
İlaç var mı hasret denilen derde
Küheylan gibiydim eski günlerde
Şimdi beş basamak çıkamıyorum

Sanki aynalarla her yer çevrilmiş
Ömrüm tepetaklak, takvim delirmiş
Cefa mı, vefa mı, bu nasıl bir iş?
Ruhumu maziden çekemiyorum

Halil yüreğinde ne varsa söksem
Yerine yepyeni filizler eksem
Yılların üstüne kor ateş döksem
Olmuyor, olmuyor; yakamıyorum

Sanki asırlardır görmem köyümü
Özledim, özledim içim yanıyor
Dünyayı verseler vermem köyümü
Özledim, özledim içim yanıyor

Ilık ılık esen rüzgarlarını
Kerpiçten evlerin duvarlarını
Buz gibi çağlayan pınarlarını
Özledim, özledim içim yanıyor

Başkadır biberi, domatesleri
Enfestir köyümün patatesleri
Kulağımda çınlar kaval sesleri
Özledim, özledim içim yanıyor

Camiden yükselen içli ezanı
Saz çalıp söyleyen dertli ozanı
Yıkık mezarları, virane hanı
Özledim, özledim içim yanıyor

Gürül gürül akan derelerini
Yaylada otlayan sürülerini
Yüreğiyle gülen birilerini
Özledim, özledim içim yanıyor

Köyümün çalısı benziyor güle
Kuru soğanını değişmem bala
Uyuz köpeğinin sesini bile
Özledim, özledim içim yanıyor

Kargası güzeldir tavuskuşundan
Altın için caymam çakıl taşından
Yiyenler mest olur bulgur aşından
Özledim, özledim içim yanıyor

Temmuz’da sıcaktan yanarken harman
İçilirdi hemen buz gibi ayran
Kavrulan içimiz yapardı seyran
Özledim, özledim içim yanıyor

Köyevleri eski, insanı mamur
Kalpleri tertemiz, elleri çamur
Köyümde bir başka yağıyor yağmur
Özledim, özledim içim yanıyor

Havası soğuktur, gönüller sıcak
Samimiyet kokar her köşe bucak
Sevgiyle pişirir yemeği ocak
Özledim, özledim içim yanıyor

Alçağın ayağı öpülmez asla
Çıkar için kimse eğilmez asla
Köyümde namertlik edilmez asla
Özledim, özledim içim yanıyor

Her güne bahtiyar başlardık köyde
Kin tutmaz şeytanı taşlardık köyde
Bayram gibi bayram yaşardık köyde
Özledim, özledim içim yanıyor

Halil, özlemişsin köyünü meğer
Yola çık da artık yanmasın ciğer
Sürünerek bile gitmeye değer
Özledim, özledim içim yanıyor

Sen gittin gideli gurbet illere
Aklım sende kaldı, halin nasıldır?
Alıştın mı dostum yaban ellere
Aklım sende kaldı, halin nasıldır?

Muhtaç olmayayım diye namerde
Parayı buldun mu gittiğin yerde
İlaç var mı hasret denilen derde
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Gurbet gecesinde sabah olur mu
Bir acı kahveye iştah olur mu
Dostsuz bir diyarda refah olur mu
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Yaşanır mı yoksa cami, medrese
Taşındın ezansız, nursuz adrese
Değdi mi kardeşim bunca strese
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Cumada, bayramda, mübarek günde
Ranazan-ı Şerif namlı düğünde
Ruhun boğulur mu bilmem hüzünde
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Namaza dikkat et, takvayı kuşan
Dosdoğru olmaktır sana yakışan
Endişe ediyor dostuna insan
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Gezip dolaşırdık iki kafadar
İstanbul gelirdi ikimize dar
Rüyana girer mi Eyüp, Üsküdar
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Bir sürpriz yapıp da gelsen bu bayram
Bayram olur kalmaz dertten bir gram
Seni düşündükçe kanıyor yaram
Aklım sende kaldı, hâlin nasıldır?

Dünya aramıza girdi gireli
Halil’in yüreği ağır yaralı
Yoksa sen oldun mu artık oralı
Aklım sende kaldı, halin nasıldır?

Sen Mekke’den doğan güneş,
Sen kalplerde yanan ateş;
Sen Muhammed Ahmed Kureyş,
Seni çok seviyorum…

Sen çöllerin yağmurusun,
Sen âlemin onurusun,
Sen zulmeti boğan nursun;
Seni çok seviyorum…

Sen Allah’ın fermanısın,
Sen dertlerin dermanısın,
Sen Nebiler Sultanısın;
Seni çok seviyorum.

Sen aşığın tek şifası,
Sen gönlümün aşk sefası,
Sen Rahman’ın Mustafa’sı;
Seni çok seviyorum…

Sen Halil’in padişahı,
Sen hasretin derin ahı,
Sen gecenin nur sabahı;
Seni çok seviyorum…

Bil ki Muhammed’dir sevdamın adı,
Sensiz hep zehirdir hayatın tadı,
Gönlümün Fatihi duy bu feryadı,
Tutuştum Efendim yandım aşkına.

Bu aşkın çilesi sensiz ne de çok,
Hasretin bağrıma saplanmış bir ok,
Derdime visalden başka çare yok,
Tutuştum Efendim yandım aşkına.

Kızgın çöller benim yüreğimdedir,
Hasretin volkanı ciğerimdedir,
Medine duamda, dileğimdedir,
Tutuştum Efendim yandım aşkına.

Allah’ın Habibi, Halili sensin,
Muhabbetin, aşkın delili sensin
Yegane, biricik sevgili sensin,
Tutuştum Efendim yandım aşkına.